Na przełomie XVII i XIX Rudzienko wchodziło w skład dóbr Rudna, którego właścicielem był Marcin Chrzanowski. Na początku XIX pobudowano w Rudzienku, dla córki Chrzanowskiego Marianny, klasycystyczny, drewniany parterowy dworek. Dwór był wykonany z bali modrzewiowych. Była to  konstrukcja zrębowa, oszalowana deskami, posadowiona na podmurówce kamienno- ceglanej, z boniowaniem naroży elewacji wykonanym z desek. Elewacja frontowa 7 osiowa z jednoosiowym, szerokim, czterokolumnowym portykiem toskańskim wieńczonym trójkątnym szczytem z oculusem. Otwory okienne prostokątne wyposażone w drewniane okiennice. Wokół dworku założono park, który od zewnątrz otoczony był stawami.

W późniejszym okresie dworek w Rudzienku, tak jak i cały majątek Rudno wielokrotnie zmieniał właścicieli.

Po II wojnie światowej, w 1946 roku, dwór został znacjonalizowany, a majątek rozparcelowany. Od 1944 roku mieściła się w nim szkoła, która dopiero w 1989 przeniesiona została do zbudowanego tuż obok nowego budynku. W celu poprawienia warunków lokalowych zmieniono ciągi komunikacyjne w budynku, dewastując jego pierwotny charakter. W latach 90. dwór stał opustoszały i niszczał.

Dwór został rozebrany w 2000 roku i przeniesiony do skansenu w Suchej, tworzonego przez prof. Marka Kwiatkowskiego, wieloletniego kustosza warszawskich Łazienek. Tam powtórnie go złożono i odrestaurowano. Pozostaje tam do dziś w bardzo dobrym stanie. W Rudzienku z dawnego majątku pozostały jedynie ruiny murowanego lamusa, oficyna i zdziczałe już resztki parku.