Pałac w Bogaczowie usytuowany jest w centralnej części wsi, po stronie południowej lo­kalnej drogi Bogaczów-Wysoka. Po przeciwnej stronie drogi stoi gotycki kościół. Pałac sta­nowi element dominanty założenia. Skierowany fasadą w stronę południową, gdzie roz­ciąga się rozległy park krajobrazowy.

Metryka pałacu w Bogaczowie sięga XVI wieku, kiedy miał prawdopodobnie formę pro­stej budowli na rzucie prostokąta. W XVII wieku został gruntownie przebudowany w du­chu baroku, być może z inicjatywy Ottona von Glaubitza lub Philippa von Niesemeuschel, po scaleniu folwarków w 1702 roku. Obecną formę pałac uzyskał w przebudowie dokona­nej w 1863 roku na zlecenie von Sembacha. Dostawiono wtedy, od strony frontowej dwa skrzydła boczne przez co cała budowla uzyskała plan litery „U”. W 1893 roku z inicjatywy Franza Arthura von Strachwitz, wykonano reprezentacyjną klatkę schodową wbudowaną między skrzydła, prezentującą cechy stylowe neorokoka.

Neobarokowy pałac w Bogaczowie jest dwukondygnacyjny, częściowo podpiwniczony, nakryty dachem mansardowym, urozmaiconym „wolimi okami” (w partii korpusu oraz skrzydeł). Wbudowanie klatki schodowej pomiędzy skrzydła budynku, umiejscowionych po bokach fasady zatarło układ budynku na planie litery „U”, nadając mu rzut zbliżony do prostokąta, a skrzydłom wrażenie ryzalitów. Środkowa część fasady została zamknię­ta szczytem z frontonem zakończonym półkoliście. W centralnej części fasady umieszczo­no wejście główne zamknięte półkoliście. Naroża budynku otrzymały boniowania. Prosto­kątne okna ujęte zostały profilowanymi opaskami z uszakami, jedynie w fasadzie po obu stronach wejścia głównego umieszczono okna zamknięte półkoliście. W holu wykonano schody zbieżno-rozbieżne z kanelurowymi kolumnami. W pałacu zachowały się sztukate­rie sufitu, piece, stolarka drzwiowa i okienna (z okiennicami).

Po II wojnie światowej był użytkowany przez Zarząd Lasów, PGR, Technikum Rolnicze, a od 1974 roku Państwowy Dom Dziecka. W latach 70-tych XX wieku na obiekcie przełożo­no dachówkę. Obecnie stanowi własność prywatną.


źródło : Elżbieta Liczner :