Koloruj
 | Polska › woj. mazowieckie › Warszawa › Praga Północ - Nowa Praga › pl. Wileński › Pomnik Braterstwa Broni |
1963 , Pomnik Braterstwa Broni w Warszawie.
cracusiac
+1 głosów:1  Zdekomunizowany. 2019-01-02 12:17:06 (7 lat temu)
zygmunt_ra
+2 głosów:2 Ból d???, trwający od 2011 roku, czy odkrycie Ameryki? - może wyjaśnisz wszystkim cel zamieszczenia swojej odkrywczej "informacji". Komentarz został edytowany przez użytkownika - powód: lit. 2019-01-02 15:58:02 (7 lat temu)
|
|
Na stronie od 2018 czerwiec
7 lat 10 miesięcy 19 dni |
 |
pomniki
|
Pomnik poświęcony polsko-radzieckiemu braterstwu broni został odsłonięty 18 września 1945 na warszawskiej Pradze. Pomnik zaprojektował A. Nieńko, a wykonali Stanisław Sikora, Stefan Momot, Józef Trenarowski, Józef Gazy i Bohdan Lachert (wg J. Kasprzyckiego S. Sikora, J. Trenarowski, J. Ślusarczyk, S. Momot, M. Kuriata). Początkowo rzeźby były gipsowanymi odlewami, pomalowane farbą imitującą brąz.
Dopiero w 1947 zastąpiono je odlewami z brązu. Odlewy wykonane zostały z metali uzyskanych z przetopienia niemieckiej amunicji zdobytej w Berlinie. W latach 1960-61 dokonano renowacji pomnika i jego przebudowy przez Zespoły Pracowni Plastycznych - wymieniono prowizoryczne okładziny na bloki jasnego piaskowca i odnowiono rzeźby.
Na cokole z czerwonego trawertynu, przeznaczonym pierwotnie dla projektowanego przed wojną pomnika księdza Ignacego Skorupki, został umieszczony napis w językach polskim i rosyjskim "Chwała bohaterom Armii Radzieckiej, towarzyszom broni, którzy oddali swe życie za wolność i niepodległość narodu polskiego Pomnik ten wznieśli mieszkańcy Warszawy 1945". W 1967, w związku z przebudową skrzyżowania ul. Targowej z al. "Solidarności" (wówczas Karola Świerczewskiego) pomnik przesunięto[1] 8 metrów na wschód.
W 1992 pomnik miał zostać zdemontowany jako relikt poprzedniego ustroju, ale został wybroniony przez rzeźbiarza Stefana Momota, który wtedy przyznał się do autorstwa rzeźby.
W styczniu 2007 po raz kolejny pojawił się pomysł przeniesienia pomnika w inne miejsce i zbudowania na jego miejscu przystanku tramwajowego.
Budynek Dyrekcji Kolei Państwowych, a właściwie kompleks 7 obiektów (pięciu połączonych ze sobą biurowców i dwóch budynków mieszkalnych, spełniających po drugiej wojnie światowej funkcję budynków biurowych, jeden z nich do chwili obecnej) o łącznej kubaturze 101 tys. m³, mieszczący się w Warszawie przy ul. Targowej 74, róg ul. Wileńskiej i al. Solidarności oraz naprzeciwko obecnego dworca PKP Warszawa Wileńska i cerkwi Świętej Równej Apostołom Marii Magdaleny, powstał w latach 1928-1929 według projektu Mariana Lalewicza, w stylu modernistycznym z pewnymi elementami klasycyzmu, przypominającego szereg monumentalnych gmachów sprzed rewolucji październikowej w Petersburgu. Wykonawcą było Towarzystwo Akcyjne Zakładów Przemysłowych Budowlanych Fr. Martens i A. Daab[1]. Zachował się wolno stojący przy wejściu do budynku dorycki portyk w formie antycznej świątyni oraz interesujący wystrój niektórych wnętrz w stylu art déco, np. dwóch holi i wydzielonej części dla kierownictwa.
Za kompleksem budynków Dyrekcji Kolei zlokalizowany był Dworzec Petersburski, który został spalony w 1915 przez opuszczających Warszawę Rosjan.
Całość nawiązuje formą do pobliskiego zespołu kolejowych domów mieszkalnych przy ul. Targowej 70.
W budynku kolejno mieściły się:
1929-1939 – Dyrekcja [Okręgowa] Kolei Państwowych
1939-1944 – m.in. Komenda Dzielnicowa (Abschnittswache Praga [lub Ost]) Policji Porządkowej (Ordnungspolizei – OrPo)[2]
1944-1945 – władze stołeczne oraz pierwsza redakcja "Życia Warszawy"[3]
1945 – pierwsza siedziba w wyzwolonej Warszawie centralnych władz państwowych (Krajowej Rady Narodowej oraz Rządu Tymczasowego Rzeczypospolitej Polskiej a następnie przekształconego w Tymczasowy Rząd Jedności Narodowej, oraz szeregu ministerstw)
1945-1975 – Dyrekcja Okręgowa Kolei Państwowych
1946-1975 - Najwyższa Izba Kontroli
1975-1998 – Centralna Dyrekcja Okręgowa Kolei Państwowych
1998-2001 – Sektor Infrastruktury Kolejowej PKP
1998-2001 – Dyrekcja Okręgu Infrastruktury Kolejowej
od 2001 – spółka PKP Polskie Linie Kolejowe S.A.
od 2002 – Oddział Regionalny PKP Polskie Linie Kolejowe S.A.
W kompleksie mieścił się też Centralny Zarząd Przemysłu Motoryzacyjnego.
Obiekt stanowi część kompleksu budynków DKP, z wjazdem od ul. Wileńskiej 2-4, wejściem również od al. Solidarności. Wybudowany jako budynek mieszkalny. W 1944 w budynku mieściła się redakcja dziennika "Życie Warszawy", następnie przez wiele lat Oddziału Mostowego PKP. Obecnie mieszczą się w nim:
Sekcja Krajowa Kolejarzy NSZZ "Solidarność"
Związek Zawodowy Dyżurnych Ruchu PKP
Federacja Związków Zawodowych Pracowników Automatyki i Telekomunikacji PKP
Związek Zawodowy Pracowników Warsztatowych
Krajowy Sekretariat Kolejarzy NSZZ "Solidarność 80"
Ogólnopolski Związek Zawodowy Straży Ochrony Kolei
Związek Zawodowy Drużyn Konduktorskich w RP
Związek Zawodowy Dyspozytorów PKP
Autonomiczny Ogólnopolski Związek Zawodowy Pracowników Zatrudnionych u Pracodawców Spółek Grupy PKP S.A.
Źródło
Samo miejsce istnieje od czasów funkcjonowania w okolicy Dworca Petersburskiego, a możliwe, że jeszcze wcześniej. Jednak formalną nazwę Plac Wileński przyznano w 2001 roku. W 1945 roku stanął tam Pomnik Polsko-Radzieckiego Braterstwa Broni. Obecnie oprócz pomnika na placu znajduje się przystanek tramwajowy Dworzec Wileński.
Plac jest aktualnie niemal w całości wyłączony z ruchu w związku z budową stacji metra C-15 Dworzec Wileński, docelowo ma zostać przebudowany. Powstaną nowe przejścia podziemne, jednak po protestach mieszkańców pozostawione zostaną także przejścia naziemne. Przebudowane zostaną przystanki dla tramwajów i autobusów, a Pomnik Polsko-Radzieckiego Braterstwa Broni zostanie przesunięty.
Za:
Przez cały XIX ulica stanowiła centrum Pragi. Lata 60. to czas wzmożonego rozwoju i przebudowy. W 1866 przeprowadzono tory dla tramwaju konnego. Po przeprowadzeniu linii Kolei Petersburskiej i Terespolskiej oraz ukończeniu w 1864 Mostu Kierbedzia sytuacja ulicy Targowej mocno się zmieniła. Jeszcze w 1880 na ulicy kwitło targowisko. Przeważał handel hurtowy, który zaopatrywał targi miejskie. Głównymi towarami były: bydło, trzoda chlewna, konie, bryczki, drewno opałowe, uprzęże oraz zboże. Po likwidacji targowiska na jego miejscu urządzono skwery i ułożono chodniki. Na przełomie XIX i XX stulecia wzniesiono na rogu Białostockiej domy dla kolejarzy. W 1909 tramwaj konny zastąpiono elektrycznym.
W 1916 do Targowej przyłączono ulicę Wołową. W latach 1926-1928 wybudowano budynek Dyrekcji Okręgowej Kolei Państwowych. W 1928 wzniesiono wiadukt Kolei Średnicowej, zdobyty w czasie powstania warszawskiego przez powstańców.
Po II wojnie światowej ulica Targowa jako stosunkowo mało zniszczona stała się główną siedzibą władz miasta. Przeprowadzono przez nią pierwszą powojenną linię tramwajową. Swoją siedzibę znalazło tu również Polskie Radio, "Życie Warszawy" oraz Rząd Tymczasowy (budynek Dyrekcji Okręgowej Kolei Państwowych).
Wikipedia