Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa, przy którym powołano do życia samodzielną parafię, powstał z inicjatywy Łazarza Henckel von Donnersmarck, który pokrył koszty budowy w 90%, resztę dołożyli parafianie. Projektantem świątyni był wiedeński architekt, Hugo Heer (wywodący się jednak z Bytomia). Zaprojektował budowlę orientowaną, w stylu neoromańskim, z odwołaniami do sztuki bizantyńskiej. Świątynię wymurowano z cegły, na planie centralnym: w kwadrat wpisano ośmiokąt, który zwieńczono również ośmiokątną kopułą. Od strony zachodniej - dwie niewysokie wieże postawiono po obu stronach wejścia głównego. Prezbiterium - krótkie, zamknięte trójbocznie, a wnętrze trójnawowe.

Po północnej stronie świątyni znajduje się neoromańskie, ceglane mauzoleum Donnersmarcków, wybudowane w 1889. Spoczął w nim m.in. fundator obiektu - Łazarz Henckel von Donnersmarck z żoną.

W pobliżu kościoła od 1899  funkcjonował się Dom opieki, prowadzony przez siostry boromeuszki, dawniejszy „Zakład św. Łazarza”. Siostry zajmowały się w nim sierotami po górnikach, którzy zginęli w kopalniach Donnersmarcków.

Na terenie przykościelnym wybudowano również plebanię.