starsze
nowsze
oceń zdjęcie | skomentuj ocenę | 13 głosy | średnia głosów: 6
 | Polska › woj. dolnośląskie › Wrocław › Stare Miasto › pl. Dominikański › ZOZ Wrocław -Stare Miasto |
3 stycznia 2019 , Przychodnia lekarska, budynek dawnej intendentury wojskowej z 1844 r.
Skomentuj zdjęcie
|
Na stronie od 2011 styczeń
15 lat 3 miesiące 20 dni |
Dodane: 8 stycznia 2019, godz. 12:06:08
Autor zdjęcia: ZPKSoft
Rozmiar: 1600px x 1134px
Licencja: CC-BY-NC-ND 4.0 Aparat: X-M1
1 / 400sƒ / 6.4ISO 20019mm
2 pobrania 415 odsłon 6 średnia ocen
Poprzednie i następne zdjęcia ZPKSoft
Obiekty widoczne na zdjęciu
ZOZ Wrocław -Stare Miasto
więcej zdjęć (47)
Zbudowano: 1844
Dawniej: Intendentura wojskowa, Biuro Projektów Budownictwa Komunalnego
Budynek Intendentury Wojskowej został wybudowany w roku 1844 według projektu Augusta Stüllera, przebudowany w roku 1900. Po roku 1945 przekazany instytucjom cywilnym, kilkukrotnie przebudowywany.
Zbudowany wg. proj. F. A. Stulera w 1844, rozbud. po 1910 (III piętro od ul. Bernardyńskiej) na wojsk, działce d. Koszar Kacerskich.
Trzykondygnacyjny, 12-osiowy, dawniej 2-traktowy z korytarzem. Zachowane elewacje dekorowane delikatnym boniowaniem pasowym, w fasadzie od pl. Dominikańskiego pilastrami na II piętrze, na-rożnik podkreślony płaskim ryzalitem. Intendentura wpisuje się w tradycję budowli wojsk, w pobliżu d. fortyfikacji we wsch. cz. Starego Miasta (koszary, bramy). Stylistyka neorenesansu florenckiego epoki quattrocento pokrewna gmachom przy pl. Wolności.
Jedna z pierwszych budowli w XIX-wiecznym W. zaprojekt. przez berl, architekta, otwierająca okres intensywnej aktywności twórców spoza stolicy Śląska. Do 1945 w gestii administracji wojsk., po 1945 przebudowa wnętrza; mieści wiele instytucji związanych ze służbą zdrowia.
Agnieszka Zablocka-Kos
Zbudowany wg. proj. F. A. Stulera w 1844, rozbud. po 1910 (III piętro od ul. Bernardyńskiej) na wojsk, działce d. Koszar Kacerskich.
Trzykondygnacyjny, 12-osiowy, dawniej 2-traktowy z korytarzem. Zachowane elewacje dekorowane delikatnym boniowaniem pasowym, w fasadzie od pl. Dominikańskiego pilastrami na II piętrze, na-rożnik podkreślony płaskim ryzalitem. Intendentura wpisuje się w tradycję budowli wojsk, w pobliżu d. fortyfikacji we wsch. cz. Starego Miasta (koszary, bramy). Stylistyka neorenesansu florenckiego epoki quattrocento pokrewna gmachom przy pl. Wolności.
Jedna z pierwszych budowli w XIX-wiecznym W. zaprojekt. przez berl, architekta, otwierająca okres intensywnej aktywności twórców spoza stolicy Śląska. Do 1945 w gestii administracji wojsk., po 1945 przebudowa wnętrza; mieści wiele instytucji związanych ze służbą zdrowia.
Agnieszka Zablocka-Kos
pl. Dominikański
więcej zdjęć (813)
Dawniej: Dominikaner Platz
Plac Dominikański we Wrocławiu (niem. Dominikanerplatz) - jeden z głównych placów Wrocławia.
Pierwotny plac Dominikański przylegał do południowej elewacji dominikańskiego kościóła św. Wojciecha, a zatem znajdował się na przedłużeniu ulicy Wita Stwosza pomiędzy ulicami bł. Czesława i Klemena Janickiego. Przy budowie nowego hotelu (Mercure) zrekonstruowano w przybliżeniu dawny obrys placu.
Krótko po II wojnie światowej przetłumaczono niemiecką nazwę placu na plac Dominikański, lecz w dobie stalinizacji w końcu lat 40. otrzymał on imię współtwórcy aparatu stalinowskiego państwa, Feliksa Dzierżyńskiego. Po usunięciu zgliszczy przyległego do południowej strony placu kwartału (w miejscu dawnej wewnętrznej fosy) teren sięgający aż po ulicę Oławską splantowano i zamieniono w zieleniec i parking, zaś po jego wschodniej stronie wzniesiono w początku lat 70. XX w. według projektu typowego hotel Panorama. Termin plac Dzierżyńskiego rozciągnął się tym samym na cały, większy od Rynku, areał, włączając w to skrzyżowanie ulic Oławskiej, Piotra Skargi i Kazimierza Wielkiego. W 1991 przywrócono placowi historyczną nazwę, w świadomości mieszkańców i na wielu planach plac znajduje się jednak zasadniczo na wymienionym skrzyżowaniu, a zatem około 200 m od pierwotnego położenia.
Pod placem znajduje się tunel dla ruchu kołowego będący częścią trasy W-Z oraz dwa przejścia podziemne dla pieszych.
Źródło: Autorzy: Licencja: CC-BY-SA 3.0
Pierwotny plac Dominikański przylegał do południowej elewacji dominikańskiego kościóła św. Wojciecha, a zatem znajdował się na przedłużeniu ulicy Wita Stwosza pomiędzy ulicami bł. Czesława i Klemena Janickiego. Przy budowie nowego hotelu (Mercure) zrekonstruowano w przybliżeniu dawny obrys placu.
Krótko po II wojnie światowej przetłumaczono niemiecką nazwę placu na plac Dominikański, lecz w dobie stalinizacji w końcu lat 40. otrzymał on imię współtwórcy aparatu stalinowskiego państwa, Feliksa Dzierżyńskiego. Po usunięciu zgliszczy przyległego do południowej strony placu kwartału (w miejscu dawnej wewnętrznej fosy) teren sięgający aż po ulicę Oławską splantowano i zamieniono w zieleniec i parking, zaś po jego wschodniej stronie wzniesiono w początku lat 70. XX w. według projektu typowego hotel Panorama. Termin plac Dzierżyńskiego rozciągnął się tym samym na cały, większy od Rynku, areał, włączając w to skrzyżowanie ulic Oławskiej, Piotra Skargi i Kazimierza Wielkiego. W 1991 przywrócono placowi historyczną nazwę, w świadomości mieszkańców i na wielu planach plac znajduje się jednak zasadniczo na wymienionym skrzyżowaniu, a zatem około 200 m od pierwotnego położenia.
Pod placem znajduje się tunel dla ruchu kołowego będący częścią trasy W-Z oraz dwa przejścia podziemne dla pieszych.
Źródło: Autorzy: Licencja: CC-BY-SA 3.0