Brama Parnicka (niem. Parnitzer Thor, Parnitzer Tor, Parnitz Thor); została wzniesiona w poł. XVII wieku w czasie rozbudowy fortyfikacji szwedzkich powstałych w latach 1630 – 1639, w formie przejazdu przez wał ziemny ochraniający domy na Łasztowni.
Brama Parnicka została usytuowana u wylotu głównej ulicy Łasztowni, zwanej Wielką Łasztową. Umożliwiała wyjazd w kierunku Dąbia. Pierwotny wygląd samej bramy nie jest nam znany, została utrwalona na widokach F. Tredera z roku 1876 na krótko przed jej zburzeniem. Przebita w wale fortecznym, po modernizacji w roku 1774 i 1842 została wzmocniona murem oporowym, zakończonym po obu stronach czterema filarami, ozdobionymi płaskorzeźbami, których rzeźbione w piaskowcu reliefy, po rozebraniu bramy, można jeszcze dzisiaj obejrzeć na dziedzińcu gmachu muzeum przy ulicy Staromłyńskiej 27. Rzeźby powstały w 1728 roku, autorami byli G.C. Wallrave i B. Darmant, prace kamieniarskie wykonał kamieniarz Trippel. Pomiędzy 1850 a 1870 rokiem przekształcono przyczółek mostowy Bramy Parnickiej po drugiej stronie rzeki Parnicy, nadając mu formę bastionową. Od strony miasta stał murowany odwach, z którego lewej strony ustawiono szubienicę, przeniesioną tu w 1725 roku z Rynku Siennego na życzenie mieszczan.

Dane z Encyklopedii Szczecina.