Cmentarz Rakowicki - najstarsza nekropolia Krakowa, założona  na terenie podmiejskiego wówczas folwarku Bosackiego, w związku z wydanym zakazem pochówków na dotychczas istniejących cmentarzach przykościelnych w obrębie miasta. Teren wykupiły od zakonu Karmelitów Bosych władze austriackie, a koszt urządzenia cmentarza pokryło miasto Kraków i okoliczne gminy. Pierwszy pogrzeb miał miejsce w styczniu 1803r. Apolonii z Lubowieckich Bursikowej, (zmarłej 15 I 1803 r. osiemnastoletniej mężatki). Pierwotny grób Bursikowej nie przetrwał, jednak w 1865 r. odpisana została z niego inskrypcja. W styczniu 2003 r., gdy obchodzono 200-lecie założenia nekropolii, odtworzono ową płytę, której poświęcenia dokonał Franciszek Macharski.

Nazwa cmentarza pochodzi od nazwy drogi (obecnie ulicy Rakowickiej) wiodącej do odległej o 2 km wsi Rakowice.

Cmentarz Rakowicki był kilkakrotnie powiększany (w 1863, 1885 i 1933 r.), a w jego obręb włączono także założony w pobliżu w 1920 cmentarz (wojskowy).

Cmentarz Rakowicki jako pomnik kultury narodowej, miejsce spoczynku wielu zasłużonych osób, a także wartościowy zespół zabytków sztuki nagrobnej, został w 1976 r. decyzją Urzędu Miasta Krakowa wpisany do rejestru zabytków.

Część nagrobków jest dziełem znanych architektów, m.in. Teofila Żebrawskiego, Feliksa Księżarskiego, Sławomira Odrzywolskiego, Jakuba Szczepkowskiego, a także rzeźbiarzy: Tadeusza Błotnickiego, Wacława Szymanowskiego, Karola Hukana i innych.

Cmentarz zajmuje powierzchnię prawie 42,18ha, której znajduje się ok. 75 tys. grobów.

Wojskowa część cmentarza przy ul. Prandoty została utworzona w 1920 r. na terenie dawnego placu ćwiczeń saperów jako prostokąt podzielony na 10 kwater. Pierwszymi chowanymi tu osobami byli zmarli w wyniku ran lub chorób żołnierze i oficerowie Wojska Polskiego i członkowie ich rodzin. Znajduje się tam m.in. pomnik żołnierzy Armii Kraków tu pochowanych. Pomnik odsłonięto w 1990 r., trzy lata później złożono przy nim 52 urny z ziemią z pól bitewnych Armii Kraków oraz z Katynia, Ostaszkowa i Miednoje. Odrębne kwatery mają tutaj żołnierze niemieccy. Krakowską młodzież, poległą w latach 1914-1920 upamiętnia pomnik wystawiony w 1926 r. Własną kwaterę mają także żołnierze Armii Czerwonej. Przeniesiono do niej w 1997 r. groby spod Barbakanu. Prostotą założenia wyróżnia się tutaj kwatera lotników brytyjskich.

Pierwszą osobą pochowaną na Cmentarzu Rakowickim była mieszczka krakowska - Apolonia z Lubowieckich Bursikowa, zmarła na gruźlicę 15 stycznia 1803 r. Lokalizacja grobu nie jest znana.

Budowa linii tramwajowej Rakowicka-Mogilska.  Inicjatorem tej inwestycji był inż. Tadeusz Polaczek Kornecki, pełniący w latach 1925–1942 obowiązki dyrektora Miejskiej Kolei Elektrycznej. Rozbudowę związaną położeniem torów od skrzyżowania ulicy Lubicz z ulicą Rakowicką, wykonano w niespełna cztery miesiące - od lipca do października 1934. Pod murem przy ulicy Rakowickiej znajdowała się  żeliwny krzyż na kamiennym postumencie, obecnie usytuowany obok Kościoła Karmelitów. Na jego cokole, po zakończeniu inwestycji umieszczono tablicę pamiątkową z inskrypcją: „BOGU NA CHWAŁĘ / JAKO PAMIĄTKĘ / OTWARCIA LINJI / TRAMWAJOWEJ / DO CMENTARZA RAKOWICKIEGO / KRZYŻ NINIEJSZY, ONGIŚ ZA / ROGATKAMI MIASTA STOJĄCY, /ODNOWIONO R.P. 1934.”

Uroczyste otwarcie nastąpiło 27 października 1934.