Stary Rynek 70 nazywana Kamienicą Rotowską – nazwa pochodzi od Pawła Rota, który nabył parcelę w 1681 roku od poznańskich franciszkanów. W początku XVIII wieku kamienica należał do burmistrza Michała Czenpińskiego. Obecny kształt powstał w dużej mierze w 1906 roku, gdy dokonano przebudowy według projektu Rogera Sławskiego. Podczas II wojny światowej i powojennej odbudowy dokonano jednak w pierwotnym projekcie licznych zmian dodając między innymi podcienie.
Wikipedia

Stary Rynek 71 – po zniszczeniach wojennych odbudowana w 1953 w stylu barokowym. Do znanych właścicieli należeli Ostrorogowie w których posiadaniu kamienica znalazła się w latach 40. XVI wieku, szkocki kupiec Edward Hebron, który ją nabył 1648, złotnik Piotr Gelhor. W początku XX wieku kamienicę wyburzono, a na połączonych parcelach nr 71 i 72 postawiono dom towarowy. Podczas powojennej odbudowy przywrócono podział fasady. Na budynku znajduje się tablica upamiętniająca lokatora kamienicy nr 72 – Jana Chrościejowskiego.
Wikipedia

Stary Rynek – kwadratowy plac w Poznaniu wytyczony około 1253 roku. Długość boku wynosi około 141 m. Z każdego z boków wychodzą trzy ulice, z czego dwie skrajne z narożników. Każdą z pierzei podzielono pierwotnie na 16 równych działek. W centralnej części rynku umieszczono ratusz, wagę, sukiennice, kramy, ławy chlebowe, jatki a później także arsenał i odwach. Jest trzecim rynkiem co do wielkości w Polsce i jednym z największych w Europie. Uznawany za jeden z najpiękniejszych w kraju.
Rynek przez wiele lat stanowił centrum komunikacyjne miasta, a do 1945 tu mieściła się siedziba władz miasta. Funkcję handlową pełni od swego powstania do dziś.