Kościół p.w. Wniebowzięcia NMP z przeł. XV i XVI w. Przejęty przez protestantów ok. 1550 r. i przebudowany. Ponownie od 1945 r. rzymskokatolicki. Odnowiony w 1913 (kosztem – Heinrich Graf von Bethause – Huc), 1956 i na p. XX w. Kościół zaliczony do zabytków I klasy.

Kościół drewniany, jednonawowy konstrukcji zrębowej. Orientowany, zbudowany w stylu późnogotyckim, osadzony na podmurówce ceglanej. Mniejsze prezbiterium od nawy, trójbocznie zamknięte z boczną zakrystią. Stromy dach dwukalenicowy, kryty gontem. Wieża od frontu, konstrukcji słupowej z murowaną kruchtą w przyziemiu. Zwieńczona ośmiobocznym dachem namiotowym z gontem. Dzwon z 1592 r.

Wewnątrz empory (malowane kartusze herbowe), połączone z chórem muzycznym z regencyjnym prospektem organowym, wsparte na ozdobnych słupach z k. XVII w. Stropy płaskie. Polichromia z 1913 r. na podstawie starej z XVI w. Zachowane fragmenty scen Zesłanie Ducha Świętego i Wniebowstąpienia w prezbiterium, a w nawie Zwiastowania. Ołtarz główny z cennym tryptykiem gotyckim z ok. 1370 r. (najstarszy na Śląsku) w ołtarzu głównym. Wczesnobarokowa ambona osadzona na lwie, trzymającym kartusz herbowy z figurami ewangelistów i zwieńczona rzeźbą pelikana z 2 poł. XVII w. Późnorenesansowa chrzcielnica z 2 poł. XVII w., wsparta na postaci anioła. Drewniane epitafia (Elżbiety von Frankenberg) za ołtarzem z XVII i XVIII w.
Plebania późnoklasycystyczna z 1845 r.

za ;