Jakie oznaczenie kodowe miał wyrski schron, nie wiadomo, jednakże, najprawdopodobniej okoliczni mieszkańcy, nadali mu nazwę "Sowiniec". Jest to schron bojowy, wyposażony w 2 ckm-y i 1 rkm. Posiada dwie wyrzutnie pocisków oświetlających, zrzutnie granatów i wyjście ewakuacyjne. Najprawdopodobniej jako środek łączności przewidywano radiostację. Obiekt był budowany w dużym pośpiechu, posiada więc wiele niedoróbek, jak np. niedokładnie ubity beton. Wybudowano go w klasie odporności C.
Obiekt na mapie: 50°6′32.91″N, 18°54′3.58″E
Schron jest najbardziej na południe wysuniętym punktem oporu "Wyry" i całego odcinka "Mikołów". Schron budowany od połowy sierpnia 1939 r., nie została ukończony przed wybuchem II wojny światowej. Klasa odporności schronu "C", oznaczająca odporność schronu na liczne trafienia pociskami kalibru 155 mm. Grubość ścian: front 150 cm, tylna 90 cm. Wyposażenie schronu to 2 ciężkie karabiny maszynowe wz. 30 "Browning" (każdy we własnej strzelnicy) oraz jeden ręczny karabin maszynowy wz. 28 "Browning" strzelający przez strzelnicę obrony wejścia. Wewnętrzny podział schronu, na 6 izb, w tym 2 izby bojowe. Izby w części socjalnej zostały wykonane jako gazoszczelne, z zastosowaniem instalacji filtrowentylacyjnej z napędem ręcznym. W czasie kampanii obronnej we wrześniu 1939 r. linię obronną wokół niedokończonego schronu zajmowała kilkuosobowa grupa z 2 kompanii ckm-ów, z batalionu fortecznego "Mikołów", która miała stanowić obsadę schronu bojowego, po jego ukończeniu.