starsze
nowsze
1
1+
2-
2
2+
3-
3
3+
4-
4
4+
5-
5
5+
6-
6
oceń zdjęcie | skomentuj ocenę | 1 głos | średnia głosów: 6

Polska woj. opolskie Opole Dzielnica XII ul. Wrocławska Muzeum Wsi Opolskiej Chałupa ze Sternalic

Lata 1981-1982 , Chałupa ze Sternalic, końcowy etap budowy. Źródło: Muzeum Wsi Opolskiej Opole-Bierkowice - Przewodnik 1982.

Skomentuj zdjęcie
Gandalf
Na stronie od 2015 sierpień
10 lat 7 miesięcy 26 dni
Dodane: 26 stycznia 2019, godz. 10:51:26
Źródło: inne
Rozmiar: 1500px x 1055px
1 pobranie
235 odsłon
6 średnia ocen
Poprzednie i następne zdjęcia Gandalf
Obiekty widoczne na zdjęciu
Chałupa ze Sternalic
więcej zdjęć (7)
Zbudowano: 1859
Chałupa ze Sternalic wybudowana została pod koniec XVII lub na początku XVIII wieku przez zakon franciszkanów, w której zamieszkiwali oni do połowy XIX w. Pełniła u nich prawdopodobnie funkcję domu starców. W czasie rozbiórki na jednej z belek stropowych odkryto napis "Fundator Strzelczok 1859". Prawdopodobnie wówczas budynek przebudowano lub wzniesiono na miejsce starego. Chałupa szerokofrontowa, dwutraktowa z przelotową sienią. W sieni na całej jej szerokości występuje arkadowy komin z paleniskiem do piekarnika i wędzarnią. Dom po obu stronach sieni posiada dwie obszerne izby i komory. Przy wejściu od tyłu znajdują się obudowane piwnice. Przed budynkiem odtworzone są ogródki kwiatowe. Obszerny budynek ze Sternalic wykorzystano na ekspozycję dawnej szkoły wiejskiej, składającej się z izby lekcyjnej i mieszkania nauczyciela z końca XIX w. Na skromne wyposażenie klasy składają się typowe sprzęty i meble pochodzące z opolskich szkół wiejskich m.in. ławki z ruchomymi siedziskami, katedra nauczyciela, tablica wsparta na drewnianym stojaku, a także metalowa umywalka z szeregiem kraników umieszczonych wokół zbiornika na wodę. W stojącej obok katedry szafie przechowywane są pomoce szkolne takie, jak cyrkle, manometry, ciśnieniomierze. Na ścianach powieszono mapę i plansze, wśród nich planszę z rysunkami zwierząt chronionych opisaną nieużywaną obecnie, tzw. szwabachą. W sąsiednim pomieszczeniu, w witrynach prezentowane są fotografie, podręczniki, zeszyty i przybory szkolne, wśród których na uwagę zasługują tabliczki łupkowe w drewnianych ramkach, na których pisano specjalnymi rysikami - napis można było zetrzeć gąbką lub szmatką, dzięki czemu tabliczki można było wykorzystywać wielokrotnie. Przedstawiono również pamiątki związane ze szkolnictwem polskim na Śląsku, m.in. polskie podręczniki i czasopisma. W drugiej części budynku urządzone zostało mieszkanie nauczyciela, składające się z dużego pokoju i małej kuchni. Mieszkanie wyposażono w meble różniące się od sprzętów spotykanych w chłopskich chałupach - meble pochodzą przede wszystkim z miejskich warsztatów stolarskich.
Źródło:
Muzeum Wsi Opolskiej
więcej zdjęć (40)
Atrakcja turystyczna
Zbudowano: 1961
Dawniej: Poligon wojskowy
Zabytek: 284/92 z 28.01.1992

Powołanie Muzeum do życia miało miejsce dokładnie 14 listopada 1961 r. Muzeum utworzono jako instytucję naukowo-badawczą i oświatową, do zadań której należy w szczególności gromadzenie, konserwacja, naukowe opracowanie i udostępnianie zabytków kultury ludowej Śląska Opolskiego, ze szczególnym uwzględnieniem drewnianego budownictwa ludowego. Z założenia miało to być muzeum na wolnym powietrzu typu skansenowskiego. W kwietniu 1966r Muzeum uzyskało statut i pełną samodzielność jako jednostka autonomiczna o zasięgu regionalnym. Podporządkowana i finansowana początkowo przez Wojewódzką Radę Narodową, potem Urząd Wojewódzki, a obecnie Urząd Marszałkowski w Opolu.

Podwaliny pod Muzeum Wsi Opolskiej w Opolu położył już w 1955 r.- Stanisław Bronicz, kierownik Działu Etnografii Muzeum Śląska Opolskiego w Opolu, późniejszy pierwszy dyrektor opolskiego skansenu. Zapoczątkował on w latach 1956-58 wspólnie z Katedrą Etnografii Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie penetracje i badania naukowe na Śląsku Opolskim, które doprowadziły do zebrania stosunkowo obfitego materiału dokumentacyjnego i opracowania listy ponad 20 obiektów zabytkowych, wytypowanych w pierwszej kolejności do przeniesienia na teren przyszłego muzeum.

W 1964 roku opracowane zostały „Założenia programowe MWO”, które zakładały docelowo przeniesienie na teren przyszłego muzeum ok. 70 obiektów małej i dużej architektury wiejskiej. W oparciu o te założenia powstał projekt zagospodarowania przestrzennego Muzeum Wsi Opolskiej. Przyznany dla Muzeum teren obejmował obszar 10 ha płaskiego, mało zadrzewionego dawnego poligonu wojskowego we wsi Bierkowice, ok. 6 km od centrum Opola. Teren ten kształtem zbliżony do kwadratu w dużym stopniu wpłynął na opracowany w 1967 r. projekt zagospodarowania przestrzennego muzeum oraz na jego obecny stan i ekspozycję.

Do realizacji zatwierdzono koncepcję takiego sytuowania przenoszonych obiektów, aby grupowały się one z jednej strony w zagrody reprezentatywne dla poszczególnych warstw społeczno-ekonomicznych, z drugiej strony – w większe zespoły przedstawiające subregiony Śląska Opolskiego. Przy wejściu usytuowano w większości obiekty z terenów lewobrzeżnych (południowych), w środku – obiekty z powiatu opolskiego, a od strony północnej – obiekty z terenów prawobrzeżnych (północnych) Śląska Opolskiego. Pierwszym obiektem postawionym na terenie Muzeum w 1967 r. był mały spichlerz pochodzący ze wsi Sternalice z powiatu oleskiego. Otwarcie muzeum dla zwiedzających nastąpiło 23 września 1970 r.


ul. Wrocławska
więcej zdjęć (1207)