Koloruj
 | Polska › woj. opolskie › Opole › Dzielnica XII › ul. Wrocławska › Muzeum Wsi Opolskiej › Chałupa ze Starego Lasu |
Lata 1981-1982 , Chałupa ze Starego Lasu. Źródło: Muzeum Wsi Opolskiej Opole-Bierkowice - Przewodnik 1982.
|
Na stronie od 2015 sierpień
10 lat 7 miesięcy 26 dni |
Wewnątrz po prawej stronie sieni izba i komora, po lewej dwa pomieszczenia gospodarcze. Do tych pomieszczeń przystaje dobudowana później stodoła.
Wieś Stary Las, podobnie jak cały region nyski, przez wieki związana była z Dolnym Śląskiem. W związku z tym zarówno sam budynek jak i jego urządzenie świadczy o licznych związkach regionu nyskiego z Dolnym Śląskiem. Cechą wyróżniającą wnętrze domu dolnośląskiego z końca XIX w. były przede wszystkim malowane meble, wykonywane w ośrodkach meblarskich w Czechach, na Śląsku i Łużycach, które wzorowane były na renesansowych i barokowych meblach miejskich i dworskich. Wpływy te widoczne są zarówno w kształtach-fasonie mebli jak i dekoracji stolarskiej: olistwowaniu, filunkach, pilastrach oraz malaturze naśladującej fornir lub intarsję. Często zdobiono je motywami kwiatowymi, krajobrazami, postaciami ludzi i zwierząt umieszczanymi w dekoracyjnych polach. Ponad to cechą domu dolnośląskiego było zdobienie ścian izby obrazami malowanymi na szkle. Dolnośląskie malarstwo na szkle było wynikiem rozwoju przemysłu szklarskiego oraz ruchu pielgrzymkowego, zwłaszcza w rejonie Podsudecia: w Bardzie Śląskim, Wambierzycach, Krzeszowie czy Kowarach.
Obok typowego wyposażenia chałupy wiejskiej z tamtego regionu w opisywanej chałupie znajdzie się ekspozycja ilustrująca osadnictwo na Śląsku Opolskim po 1945 roku. Elementem stałego wyposażenia będzie warsztat bednarski, w którym wyrabiano beczki, wiadra, maselnice, dzieże, balie, służące do przechowywania produktów spożywczych i pożywienia. W warsztacie zaprezentowane zostaną narzędzia bednarskie: kobylnica służąca do obróbki klepek, siekierki, piły i różnego rodzaju strugi.
Powołanie Muzeum do życia miało miejsce dokładnie 14 listopada 1961 r. Muzeum utworzono jako instytucję naukowo-badawczą i oświatową, do zadań której należy w szczególności gromadzenie, konserwacja, naukowe opracowanie i udostępnianie zabytków kultury ludowej Śląska Opolskiego, ze szczególnym uwzględnieniem drewnianego budownictwa ludowego. Z założenia miało to być muzeum na wolnym powietrzu typu skansenowskiego. W kwietniu 1966r Muzeum uzyskało statut i pełną samodzielność jako jednostka autonomiczna o zasięgu regionalnym. Podporządkowana i finansowana początkowo przez Wojewódzką Radę Narodową, potem Urząd Wojewódzki, a obecnie Urząd Marszałkowski w Opolu.
Podwaliny pod Muzeum Wsi Opolskiej w Opolu położył już w 1955 r.- Stanisław Bronicz, kierownik Działu Etnografii Muzeum Śląska Opolskiego w Opolu, późniejszy pierwszy dyrektor opolskiego skansenu. Zapoczątkował on w latach 1956-58 wspólnie z Katedrą Etnografii Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie penetracje i badania naukowe na Śląsku Opolskim, które doprowadziły do zebrania stosunkowo obfitego materiału dokumentacyjnego i opracowania listy ponad 20 obiektów zabytkowych, wytypowanych w pierwszej kolejności do przeniesienia na teren przyszłego muzeum.
W 1964 roku opracowane zostały „Założenia programowe MWO”, które zakładały docelowo przeniesienie na teren przyszłego muzeum ok. 70 obiektów małej i dużej architektury wiejskiej. W oparciu o te założenia powstał projekt zagospodarowania przestrzennego Muzeum Wsi Opolskiej. Przyznany dla Muzeum teren obejmował obszar 10 ha płaskiego, mało zadrzewionego dawnego poligonu wojskowego we wsi Bierkowice, ok. 6 km od centrum Opola. Teren ten kształtem zbliżony do kwadratu w dużym stopniu wpłynął na opracowany w 1967 r. projekt zagospodarowania przestrzennego muzeum oraz na jego obecny stan i ekspozycję.
Do realizacji zatwierdzono koncepcję takiego sytuowania przenoszonych obiektów, aby grupowały się one z jednej strony w zagrody reprezentatywne dla poszczególnych warstw społeczno-ekonomicznych, z drugiej strony – w większe zespoły przedstawiające subregiony Śląska Opolskiego. Przy wejściu usytuowano w większości obiekty z terenów lewobrzeżnych (południowych), w środku – obiekty z powiatu opolskiego, a od strony północnej – obiekty z terenów prawobrzeżnych (północnych) Śląska Opolskiego. Pierwszym obiektem postawionym na terenie Muzeum w 1967 r. był mały spichlerz pochodzący ze wsi Sternalice z powiatu oleskiego. Otwarcie muzeum dla zwiedzających nastąpiło 23 września 1970 r.