Koloruj
 | Polska › woj. opolskie › Opole › Dzielnica XII › ul. Wrocławska › Muzeum Wsi Opolskiej › Chałupa z Antoniowa |
Lata 1981-1982 , Chałupa z Antoniowa. Źródło: Muzeum Wsi Opolskiej Opole-Bierkowice - Przewodnik 1982.
|
Na stronie od 2015 sierpień
10 lat 7 miesięcy 26 dni |
Wnętrze podzielone na sień z kominem, zajmującym całą jej szerokość, dwie obszerne izby i trzy komory. Otwory okienne w dawnych chałupach, w izbach umieszczano na wysokości od 60 cm. W izbach narożnych, zazwyczaj największych umieszczano po trzy okna: dwa (tzw. bliźniacze) od ściany licowej, jedno od szczytowej wychodzącej na drogę. Okienka w komorach, a także świetliki w sieniach miały zazwyczaj kształt niewielkiego prostokąta zbliżonego do kwadratu.
Dach chałupy dwuspadowy, dawniej kryty słomą, w muzeum pokryto gontem. Szczyty chałupy szalowane w jodełkę. Wejście na strych od strony szczytu.
Muzeum jest trzecią lokalizacją budynku. Chałupa w 1939 roku została w całości przesunięta o ok. 150 m, ponieważ miała znajdować się na terenach zalewowych.
Chałupa z Antoniowa wyposażona została w obiekty typowe dla zamożnej rodziny wiejskiego młynarza z końca XIX w. Wyraźnie widoczny jest podział chałupy na dwie części o zróżnicowanym charakterze - izbę czarną, z tradycyjnym układem sprzętów, charakterystycznym dla wsi śląskiej z początku XX w. oraz izbę białą wyposażoną w meble wykonane wykonane według mody miejskiej.
Żródło:
Powołanie Muzeum do życia miało miejsce dokładnie 14 listopada 1961 r. Muzeum utworzono jako instytucję naukowo-badawczą i oświatową, do zadań której należy w szczególności gromadzenie, konserwacja, naukowe opracowanie i udostępnianie zabytków kultury ludowej Śląska Opolskiego, ze szczególnym uwzględnieniem drewnianego budownictwa ludowego. Z założenia miało to być muzeum na wolnym powietrzu typu skansenowskiego. W kwietniu 1966r Muzeum uzyskało statut i pełną samodzielność jako jednostka autonomiczna o zasięgu regionalnym. Podporządkowana i finansowana początkowo przez Wojewódzką Radę Narodową, potem Urząd Wojewódzki, a obecnie Urząd Marszałkowski w Opolu.
Podwaliny pod Muzeum Wsi Opolskiej w Opolu położył już w 1955 r.- Stanisław Bronicz, kierownik Działu Etnografii Muzeum Śląska Opolskiego w Opolu, późniejszy pierwszy dyrektor opolskiego skansenu. Zapoczątkował on w latach 1956-58 wspólnie z Katedrą Etnografii Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie penetracje i badania naukowe na Śląsku Opolskim, które doprowadziły do zebrania stosunkowo obfitego materiału dokumentacyjnego i opracowania listy ponad 20 obiektów zabytkowych, wytypowanych w pierwszej kolejności do przeniesienia na teren przyszłego muzeum.
W 1964 roku opracowane zostały „Założenia programowe MWO”, które zakładały docelowo przeniesienie na teren przyszłego muzeum ok. 70 obiektów małej i dużej architektury wiejskiej. W oparciu o te założenia powstał projekt zagospodarowania przestrzennego Muzeum Wsi Opolskiej. Przyznany dla Muzeum teren obejmował obszar 10 ha płaskiego, mało zadrzewionego dawnego poligonu wojskowego we wsi Bierkowice, ok. 6 km od centrum Opola. Teren ten kształtem zbliżony do kwadratu w dużym stopniu wpłynął na opracowany w 1967 r. projekt zagospodarowania przestrzennego muzeum oraz na jego obecny stan i ekspozycję.
Do realizacji zatwierdzono koncepcję takiego sytuowania przenoszonych obiektów, aby grupowały się one z jednej strony w zagrody reprezentatywne dla poszczególnych warstw społeczno-ekonomicznych, z drugiej strony – w większe zespoły przedstawiające subregiony Śląska Opolskiego. Przy wejściu usytuowano w większości obiekty z terenów lewobrzeżnych (południowych), w środku – obiekty z powiatu opolskiego, a od strony północnej – obiekty z terenów prawobrzeżnych (północnych) Śląska Opolskiego. Pierwszym obiektem postawionym na terenie Muzeum w 1967 r. był mały spichlerz pochodzący ze wsi Sternalice z powiatu oleskiego. Otwarcie muzeum dla zwiedzających nastąpiło 23 września 1970 r.