Barokowy dwór w Lubaszu, wzniesiony w 1756 roku dla Miaskowskich (być może w miejscu wcześniejszego), założony został na rzucie zbliżonym do litery „L”, z elewacją frontowa od wschodu. Nie wiadomo dziś jak wyglądała ta budowla, ponieważ została gruntownie przebudowana przez Szułdrzyńskich w pierwszej połowie XIX wieku, kiedy nadano jej formy klasycystyczne. Ponowna przebudowa, niezmieniająca jednak stylistyki obiektu, nastąpiła w 1911 roku.
Dzisiaj jest to murowana, otynkowana budowla o niezmienionym barokowym rzucie w kształcie zbliżonym do litery „L”, parterowa, na wysokich sklepionych kolebkowo piwnicach, nakryta naczółkowym dachem. Elewacje ozdobione są boniowaniem. Prostokątne otwory okienne o regularnym układzie są ujęte w obramienia. Jedynie w szczytach elewacji bocznych wprowadzono okna półkoliste, oświetlające poddasze.
Z pewnością podczas przebudowy przeprowadzonej w 1911 roku wprowadzono zasadnicze przekształcenia polegające na zamianie dawnej elewacji tylnej na frontową. Utworzono wtedy na całej jej długości podcień o dziewięciu toskańskich kolumnach, wspartych na wysokiej, równej cokołowi budynku, podmurówce. Kolumny wraz z belkowaniem i gzymsem podtrzymują okap dachu, w którym, w środkowej partii, zaprojektowano trójkątny naczółek akcentujący główne wejście i obejmujący trzy osie elewacji.
Główne wejście, poprzedzone wachlarzowymi schodami prowadzącymi na wysoki parter, flankowane jest parami przyściennych toskańskich kolumn. Nad wejściem umieszczono herb Zadora Szułdrzyńskich oraz daty: 1546 (domniemany rok budowy najstarszego dworu), 1756 oraz 1911. Frontem barokowej budowli, a również klasycystycznego dworu po przebudowie w pierwszej połowie XIX w., była jego elewacja wschodnia (obecnie tylna) z okazałym czterokolumnowym portykiem zwieńczonym trójkątnym naczółkiem. Nad znajdującym się tutaj dawnym, głównym wejściem, zachowała się marmurowa tablica z łacińskim napisem odnoszącym się do dziejów wsi i majętności, z datą 1756 oraz literami WMBMWK (Wojewoda Maksymilian Bończa Miaskowski Wojewoda Kaliski). Układ wnętrza głównego korpusu dworu jest dwutraktowy z sienią i salonem na osi. W jednotraktowym skrzydle bocznym przetrwały do dzisiaj pozostałości dawnego, być może XVIII-wiecznego wystroju sypialni z alkową dekorowaną czterema jońskimi kolumienkami.
Obok dworu zachowała się klasycystyczna oficyna, zbudowana w pierwszej połowie XIX wieku przez Szułdrzyńskich. To budowla murowana, otynkowana, założona na prostokątnym rzucie, dwukondygnacyjna, z niską kondygnacją przyziemia i znacznie wyższym piętrem, zwieńczona naczółkowym dachem. W osi jej elewacji frontowej zaprojektowano okazały portyk o dwóch parach toskańskich kolumn, wspartych na murowanej balustradzie wachlarzowych schodów, prowadzących na górną kondygnację, gdzie usytuowane zostało główne wejście. W trójkątnym naczółku wieńczącym portyk umieszczono eliptyczną płycinę, dawniej zapewne z herbem Szułdrzyńskich.
Otaczające dwór krajobrazowe założenie parkowe, niegdyś rozległe i malownicze, rozplanowane zostało zapewne w XVIII wieku. Powiększane, uzupełniane i przekształcane było w ciągu XIX wieku.

Info za [ regionwielkopolska.pl]