Fortyfikacje miasta Leszna wzniesiono w latach 1636-1639. Cały system obronny składał się z fosy, wałów i 13 quasi-bastionów ziemnych typu staroholenderskiego oraz czterech bram murowanych z mostami.

Fortyfikacje miasta Leszna wzniesiono w latach 1636-1639, kiedy właścicielem miasta był Bogusław Leszczyński. Cały system obronny składał się z fosy, wałów i 13 quasi-bastionów ziemnych typu staroholenderskiego oraz czterech bram murowanych z mostami: Kościańską (zwana też Poznańską lub Gronowską) - ukończoną w 1652 r., Osiecką, Rydzyńską (Wrocławską) i Święciechowską (Wschowską). Wały ziemne z fosami przebiegały wzdłuż dzisiejszej Alei J. Słowackiego, ulic: Księcia J. Poniatowskiego, K. Kurpińskiego, ulicy Świętojańskiej, Placu J. A. Komeńskiego i dalej wzdłuż ul. J. Dąbrowskiego i A. Mickiewicza. Przed bramą Kościańską, po prawej stronie mostu zwodzonego stał pomnik św. Jana Nepomucena.

Za projektanta leszczyńskich fortyfikacji uważa się miejskiego budowniczego, Jana Dekana, który znany jest z polskiego tłumaczenia dzieła Ufana Diega „Archelia, to jest nauka i informacja o strzelbie i o rzeczach do niej należących ...” wydanego w Lesznie przez drukarnię Daniela Vettera w 1643 r.

Ogólna długość wałów otaczających całe miasto wynosiła 2800 m. Od połowy lat 70. XIX w. fosa oraz ziemne obwałowania były sukcesywnie likwidowane, a na ich miejscu tworzono promenady oraz nową zabudowę. Do obecnych czasów zachowała się niewielka część dawnych fortyfikacji w formie trzech fragmentów nasypów ziemnych o ogólnej długości ok. 440 m, przebiegających wzdłuż Alei J. Słowackiego, ul. Księcia J. Poniatowskiego i ul. K. Kurpińskiego. Przy fragmencie wałów przebiegający wzdłuż Alei J. Słowackiego zachowało się sklepione, murowane pomieszczenie pełniące prawdopodobnie funkcję składnicy prochu.

Maciej Urban

Za: