Po III rozbiorze Polski, pod koniec XVIII wieku przez Zbaraż - Brody - Beresteczko - Sokal przebiegła granica pomiędzy rosyjskimi i austriackich imperium. Do obrony swoich zachodnich granic rząd carski postanowił zbudować system fortyfikacji obronnych. W okolicy miejscowości Dubno (3 km) do ochrony linii kolejowej Lwów - Kijów zbudowano fortyfikacje, bardziej znane jako Tarakanowski Fort. Głównym ideologiem budowy kilku ufortyfikowanych obiektów stał się bohater obrony Sewastopola, inżynier wojskowy, fortyfikator adiutant Eduard Totleben. W 1873 r. na budowę fortu przeznaczono 66 mln rubli[1]. W latach 70-80 XIX wieku budowano fort dość intensywnie. Oprócz kamienia i cegły stosowano w konstrukcji nowy materiał - beton. W 1890 r., fort odwiedziła rodzina Aleksandra III. Pierwszym sprawdzianem dla fortu była I wojna światowa. Zniszczenie fortyfikacji rozpoczęło się latem 1916 r., podczas ofensywy Brusiłowa. W fortyfikacjach pokonano armię austriacką, a walkach zginęło 200 żołnierzy pochowanych w pobliżu twierdzy. W 1920 r., w czasie wojny polsko-bolszewickiej, oddziałom Budionnego nie udało się usunąć Polaków z fortu. W 1965 r. Ministerstwo Handlu ZSRR próbowało w forcie utworzyć magazyn produktów w puszkach. Prowadzono prace nad oczyszczaniem kazamat, wykonano półki, drzwi, oświetlenie, ale nadmierna wilgoć uniemożliwiła przechowywanie produktów. Karpacki Okręg Wojskowy próbował również utworzyć skład samochodowych części zamiennych. Prowadzone były czasochłonne prace przygotowawcze, ale porzucono ten pomysł z tych samych powodów. Obiekt wybudowany na 4 hektarach, posiada siedem podziemnych poziomów.