Klasycystyczny pałac w Warszawie w Parku Łazienkowskim przy ul. Belwederskiej 54-56. Dawna siedziba Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej.



Został przebudowany przez Jakuba Kubickiego w latach 1818-1822 na miejscu XVII-wiecznej willi Krzysztofa Zygmunta Paca. Odgrywał ważną rolę podczas nocy listopadowej. Podczas szturmu na Belweder nie udało się ująć wielkiego księcia Konstantego, który uciekł z Warszawy. W czasie I wojny światowej mieszkał w nim generał-gubernator warszawski Hans Hartwig von Beseler.



9 listopada 1918 pałac został przejęty przez patrol żandarmerii pod dowództwem chor. Teofila Neya.



Pałac był siedzibą Naczelnika Państwa i Prezydenta II Rzeczypospolitej do 1926, ministra spraw wojskowych Józefa Piłsudskiego 1926-1935, niemieckiego gubernatora Warszawy Ludwiga Fischera w latach 1939-1945, przywódcy PRL Bolesława Bieruta od 1945 i siedzibą prezydencką na początku III Rzeczypospolitej (do 1994).



Obecnie Belweder pozostaje własnością Kancelarii Prezydenta RP i jest używany do celów reprezentacyjnych. Ze względu na konotacje historyczne szczególnie chętnie wykorzystywany jest podczas uroczystości o charakterze wojskowym, np. podczas wręczania nominacji generalskich oraz spotkań dyplomatycznych prezydenta bądź premiera z innymi zagranicznymi przywódcami.



Źródło:

Licencja: CC

Kamienica Fukierów w Warszawie – kamienica na warszawskim Starym Mieście pomiędzy Rynkiem Starego Miasta a ul. Piwną, pod adresami Rynek 27 i Piwna 44.
Na renesansowym dziedzińcu odnowione zostały arkady. W sieni znajduje się mały, drewniany okręcik oraz godło kupieckie. Kamienica posiada stare, żelazne ganki od strony Piwnej, balustrady schodowe, kratki nadproże i bardzo obszerną piwnicę, w której znajdowała się słynna winiarnia Fukierów. Aktualnie parter kamienicy jest zajmowany przez restaurację „U Fukiera”. Mieści się tam siedziba Stowarzyszenia Historyków Sztuki oraz Muzeum Winiarstwa im. Henryka Fukiera, Związek Kompozytorów Polskich oraz Międzynarodowy Festiwal Muzyki Współczesnej „Warszawska Jesień”.
W XV wieku na terenie zajmowanym obecnie przez kamienicę znajdowały się dwa drewniane domy, które spaliły się prawdopodobnie podczas pożaru w 1544 roku. W 1552 roku zostały zastąpione murowaną kamienicą wykonaną przez Jerzego Korba. Cegła, z której ją wzniesiono, miała jeszcze cechy gotyckie. W wyniku remontu przeprowadzonego w 1647 r. z inicjatywy ówczesnego właściciela – burmistrza warszawskiego Baltazara Strubicza – część frontowa uzyskała połączenie z oficyną za pomocą ganków. W 1661 roku kamienica miała trzy kondygnacje i niską sień biegnącą przez całą szerokość budynku. Po przebudowie w 1718 roku uzyskała jeszcze jedną kondygnację, a dziedziniec krużgankowy uzyskał ostateczny kształt.
W 1782 roku kamienica otrzymała nową fasadę od strony rynku zaprojektowaną przez Szymona Bogumiła Zuga. W tym samym czasie salę na pierwszym piętrze zdobiły dekoracje malarskie zniszczone podczas II wojny światowej. W 1810 roku kamienica stała się własnością kupieckiej rodziny Fukierów i od tamtej pory mieści się tam popularna winiarnia, a w piwnicach składy winne. Na zachowanym do dzisiaj kamiennym portalu prowadzącym do kamienicy z rynku dodano herb nowych właścicieli i inicjały Floriana Fukiera. Kamienica, kilkakrotnie remontowana i dekorowana w pierwszych dziesięcioleciach XX w., została uszkodzona w 1939, a w 1944 zniszczona w znacznym stopniu (zachowały się piwnice, fragmenty murów przyziemia, portale i część sklepień parteru). Odbudowana w latach 1947-1953 według projektu Wacława Podlewskiego otrzymała bryłę, imitującą tę z końca XVIII w., a także współczesne dekoracje, m.in. w formie malowidła inspirowanego wzorem pasa kontuszowego na fasadzie. Sale winiarni nawiązują do wczesnego klasycyzmu.

Pole Mokotowskie to duży kompleks parkowy niedaleko centrum Warszawy, rozdzielający trzy dzielnice - Mokotów, Ochotę i Śródmieście. Od roku 1988 Pole Mokotowskie nosi nazwę: Park im. Józefa Piłsudskiego. Przed II wojną światową, ponad 200-hektarowy obszar Pola Mokotowskiego pełnił m.in. funkcję Lotniska Mokotowskiego, ogrodów działkowych i toru wyścigów konnych (przeniesionych potem na Służewiec). Teren Pola Mokotowskiego przecinała ulica Topolowa - obecnie jest to fragment al. Niepodległości.

Pole Mokotowskie stanowi ważny element klina napowietrzającego centrum Warszawy, zapewniając swobodny przepływ powietrza do Śródmieścia przy wiatrach południowo-zachodnich. Ze względu na to, że teren Pola Mokotowskiego jest atrakcyjnie usytuowanym rozległym terenem zieleni położonym blisko centrum Warszawy, od wielu lat wywierane są presje by uszczuplić je pod kolejne inwestycje. Już w okresie międzywojennym były plany utworzenia w tym miejscu dzielnicy reprezentacyjnej im. marszałka Józefa Piłsudskiego. Parcelacja rozpoczęła się po II wojnie światowej; powstały m.in. al. Armii Ludowej, siedziby: GUS, Biblioteki Narodowej, Miejskiego Przedsiębiorstwa Robót Ogrodniczych, budynki Politechniki Warszawskiej, Stołecznego Przedsiębiorstwa Energetyki Cieplnej, siedziby kilku firm prywatnych.

Od 2005 władze miasta opracowywały miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Pola Mokotowskiego, uchwalony w czerwcu 2009.

Kontrowersje wzbudzały m.in. kwestie samowolnego ogrodzenia części Pola Mokotowskiego w rejonie ul. Rostafińskich i zamiarów zabudowy kolejnych części Pola Mokotowskiego. Na terenach klubu sportowego Skra sąsiadującego z parkiem, a leżącego na terenie objętym projektem planu miejscowego Pola Mokotowskiego, firma deweloperska Global Partners lansowała projekt Park Światła, zakładający odbudowę nowoczesnego stadionu oraz budowę kompleksu wysokich budynków apartamentowo-biurowych. Zamówiła sondaż, który wykazał, że 83% ankietowanych popiera ten projekt, w pytaniach jednak nie pojawiało się określenie Pole Mokotowskie. Tak wysoka zabudowa byłaby niezgodna z obowiązującym Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego m.st. Warszawy, przewidującym w tym rejonie jedynie funkcje sportu i rekreacji oraz ograniczającym wysokość budynków do 12 m.



(za wikipedia)



Plan rozmieszczenia rzeźb i kamieni pamiątkowych w Parku Pole Mokotowskie:

/p>

Według Miejskiego Systemu Informacji dzielnica Mokotów dzieli się na obszary:



Stary Mokotów, Sielce, Czerniaków, Siekierki, Augustówka, Sadyba, Stegny, Wierzbno, Ksawerów, Służew, Służewiec, Wyględów

Ulica Belwederska biegnie od zbiegu ulic Chełmskiej i Dolnej do skrzyżowania z ul. Bagatela z al. Ujazdowskimi. Przed XVII wiekiem droga. W 1593 roku na terenie obecnego Parku Belwederskiego zbudowano parafialny kościół Ujazdowski, a obok K. Pac zbudował w 1659 roku pałac zwany Belwederem. W drugiej połowie XVIII wieku przy drodze było 6 cegielni należących do magnatów i architekta D. Merliniego, budynki manufaktury porcelany i fajansów belwederskich. Przy jednej z glinianek dawnej cegielni Czapskiego powstał park obecnie zwany Morskim Okiem. W 1770 roku Belwederską przecięto wałem (tzw. okopy Lubomirskiego). Na początku XIX wieku nazwa Belwederska obejmowała również część Alei Ujazdowskich od ulicy Agrykola. Później Belwederska była szosą podmiejską. W 1892 roku wzdłuż Belwederskiej ułożono tory kolejki wilanowskiej (skasowanej w 1957). W 1896 r. ulice poszerzono. 1925-30 zabudowano domami mieszkalnymi, po zachodniej stronie domami kolonii Grottgera. W 1944 część zabudowy zniszczona. Po 1945 wzniesiono nowe budynki, m.in. w 1955 roku gmach ambasady ZSRR.
Źródło: "Encyklopedia Warszawy", PWN, 1997 r.

Plac w Warszawie, położony na skraju Starego Miasta, u wylotu Traktu Królewskiego, który wytyczał główny kierunek rozwojowy miasta w XVIII wieku wzdłuż Skarpy Wiślanej.
Na placu znajduje się kolumna króla Zygmunta III Wazy z 1644, najstarszy i symboliczny dla miasta pomnik (dzieło Clemente Molliego). We wschodniej pierzei placu stoi bryła zrekonstruowanego po zniszczeniach II wojny światowej Zamku Królewskiego, rezydencji książąt mazowieckich, a następnie królów Polski i wielkich książąt Litwy z XVI-XVIII wieku, zbombardowanej i wysadzonej w powietrze przez hitlerowców w czasie II wojny światowej. W roku 1949 plac został połączony schodami ruchomymi z nowo powstałą Trasą W-Z. Przebiegający pod placem Zamkowym tunel Trasy W-Z oraz jej wiadukt (prowadzący do mostu Śląsko-Dąbrowskiego) powstały w miejscu zniszczonego w czasie działań wojennych wiaduktu Pancera, w latach 1844-1864 stanowiącego zjazd z placu nad Wisłę, później pełniącego funkcję łącznika Krakowskiego Przedmieścia z I Mostem na Wiśle i prawobrzeżną częścią miasta. W roku 1907 wiadukt zmodernizowano na potrzeby obsługi tramwajów elektrycznych, które pojechały nim niecały rok później.
Plac ten był widownią wielu dramatycznych scen z historii Polski. Odbywały się tutaj manifestacje patriotyczne, w okresie poprzedzającym wybuch powstania styczniowego. 27 lutego 1861 od kul rosyjskich poległo pięciu powstańców. 8 kwietnia 1861 roku pięć rot piechoty i dwa szwadrony jazdy rosyjskiej (w sumie około 1300 ludzi), dowodzone przez generała Stiepana Aleksandrowicza Chrulewa dokonały tutaj krwawej masakry cywilnej ludności Warszawy, w wyniku czego zginęło ponad 100 osób.