Budynek wzniesiony w XVII lub XVIII wieku jako karczma z zajazdem. Półniej według miejscowej tradycji pełnił rolę plebani. W 1925 roku został przebudowany i przeszedł w ręce prywatne, użytkowany jako dom mieszkalny. Z budynkiem tym wiąże się legenda o schadzkach Marii Kazimiery D;Arquien, jeszcze żony ordynata Jana ;Sobiepana; Zamoyskiego z Janem Sobieskim, stąd też datowanie na XVII wiek.
Budynek drewniany na kamiennej podmurówce, podwalina dębowa. Ściany konstrukcji zrębowej. Ostatki węgłów w narożach i w ścianie południowej, maskowane deskami. Obustronnie otynkowany, krata pod tynk wypełniona trzciną. Elewacja północna szalowana pionowymi deskami. Na osi elewacji zachodniej drewniany, otynkowany ganek konstrukcji zrębowej z dwuspadowym dachem nakrytym blachą. Dach czterospadowy, konstrukcji krokwiowo-stolcowej wzmocniony jętkami, kryty blacha. Strop belkowy polepiony gliną. Belki widoczne wewnątrz na suficie. Drzwi futrynowe na zawiasach jedno- i dwuskrzydłowe, płycinowe z ozdobną snycerką w drzwiach wejściowych do ganku. Ganek oszklony od strony zachodniej, nad drzwiami półokrągłe nadświetle. Okna dwuskrzydłowe, czterokwaterowe. Budynek wybudowany na planie prostokąta, szerokofrontowy, dwutraktowy, z dziesięcioma pomieszczeniami i prostokątnym gankiem na osi elewacji zachodniej. Parterowy, w części południowo-zachodniej podpiwniczony. Pierwotny układ wnętrza zatarty przez kolejne przebudowy, niesymetryczny, z sienią na przestrzał, obecnie przepierzoną. Za