Kolorujstarsze
nowsze
oceń zdjęcie | skomentuj ocenę | 12 głosy | średnia głosów: 6
 | Polska › woj. mazowieckie › Warszawa › Śródmieście - Nowe Miasto › ul. Piesza › Kościół św. Benona |
1968 , Widok od strony skarpy wiślanej. Widoczne drewniane schody prowadzące do ul. Kościelnej na Nowym Mieście.
Skomentuj zdjęcie
nutek
 Do zlinkowania z 2024-11-29 14:43:06 (rok temu)
|
|
Na stronie od 2018 czerwiec
7 lat 10 miesięcy 26 dni |
Dodane: 11 lutego 2019, godz. 21:55:17
Autor: Grażyna Rutowska ... więcej (4759)
Rozmiar: 3486px x 3520px
3 pobrania 714 odsłon 6 średnia ocen
Poprzednie i następne zdjęcia da signa
Obiekty widoczne na zdjęciu
 |
kościoły, katedry, kaplice
|
Kościół św. Benona
więcej zdjęć (26)
Atrakcja turystyczna
Zbudowano: 1669
Zabytek: -
Kościół św. Benona (oo. redemptorystów) – kościół znajdujący się na warszawskim Nowym Mieście przy ul. Pieszej 1.
Początki kościoła w tym miejscu sięgają II poł. XVII w., kiedy Bractwo św. Benona podjęło inicjatywę zbudowania świątyni. Budowa kościoła została zakończona w roku 1669. Pod koniec XVIII w. kościół przejęli redemptoryści, a działo się to z chwilą przybycia do Warszawy (w 1778 r.) św. Klemensa, późniejszego patrona miasta. W czasach napoleońskich redemptoryści zostali usunięci z kościoła św. Benona (i w ogóle z Polski), a budynek świątyni zamieniono najpierw na koszary, następnie szkołę, magazyn wojskowy, mieszkania, a w końcu fabrykę.
Dopiero w 1938 r. budynek odkupiła Maria Biernacka i przekazała kurii warszawskiej. W czasie wojny kościół został zburzony. Jego ruiny kuria przekazała znowu redemptorystom, którzy w 1956 r. rozpoczęli odbudowę. Wstępna odbudowa zakończona została w 1958 r., kiedy kard. prymas Stefan Wyszyński dokonał uroczystego poświęcenia odbudowanego kościoła. Obecnie w dni powszednie w kościele odprawia się jedną mszę, a w niedziele - dwie, z których jedna, o godz. 10:00, jest celebrowana w Klasycznym Rycie Rzymskim (tzw. rycie trydenckim).
Źródło: CC-BY-SA 3.0 Polska
Początki kościoła w tym miejscu sięgają II poł. XVII w., kiedy Bractwo św. Benona podjęło inicjatywę zbudowania świątyni. Budowa kościoła została zakończona w roku 1669. Pod koniec XVIII w. kościół przejęli redemptoryści, a działo się to z chwilą przybycia do Warszawy (w 1778 r.) św. Klemensa, późniejszego patrona miasta. W czasach napoleońskich redemptoryści zostali usunięci z kościoła św. Benona (i w ogóle z Polski), a budynek świątyni zamieniono najpierw na koszary, następnie szkołę, magazyn wojskowy, mieszkania, a w końcu fabrykę.
Dopiero w 1938 r. budynek odkupiła Maria Biernacka i przekazała kurii warszawskiej. W czasie wojny kościół został zburzony. Jego ruiny kuria przekazała znowu redemptorystom, którzy w 1956 r. rozpoczęli odbudowę. Wstępna odbudowa zakończona została w 1958 r., kiedy kard. prymas Stefan Wyszyński dokonał uroczystego poświęcenia odbudowanego kościoła. Obecnie w dni powszednie w kościele odprawia się jedną mszę, a w niedziele - dwie, z których jedna, o godz. 10:00, jest celebrowana w Klasycznym Rycie Rzymskim (tzw. rycie trydenckim).
Źródło: CC-BY-SA 3.0 Polska
Schody na przedłużeniu ul. Kościelnej
więcej zdjęć (3)
ul. Piesza
więcej zdjęć (35)
Ulica Piesza w Warszawie - jedna z ulic warszawskiego Nowego Miasta, biegnąca od Rynku Nowego Miasta do ul.Kościelnej.
Historia
Wytyczona około roku 1650 między zabudowaniami Rynku Nowego Miasta jako dojście do wznoszonego w tym okresie Kościoła św. Benona, w swoim dalszym biegu, podobnie jak sąsiednia ul.Kościelna pierwotnie wiodąca do Wisły. Nazwa nadana w roku 1769 pochodzi od kwater królewskiej piechoty mieszczących się w okolicy w XVII wieku. Połączenie obu ulic przebito dopiero w latach 1950 - 1954 podczas rekonstrukcji zabudowy Rynku Nowego Miasta.
Zabudowa ulicy częściowo przyporządkowana jest numeracjom Rynku i ul. Kościelnej.
Źródło: CC-BY-SA 3.0 Polska
Historia
Wytyczona około roku 1650 między zabudowaniami Rynku Nowego Miasta jako dojście do wznoszonego w tym okresie Kościoła św. Benona, w swoim dalszym biegu, podobnie jak sąsiednia ul.Kościelna pierwotnie wiodąca do Wisły. Nazwa nadana w roku 1769 pochodzi od kwater królewskiej piechoty mieszczących się w okolicy w XVII wieku. Połączenie obu ulic przebito dopiero w latach 1950 - 1954 podczas rekonstrukcji zabudowy Rynku Nowego Miasta.
Zabudowa ulicy częściowo przyporządkowana jest numeracjom Rynku i ul. Kościelnej.
Źródło: CC-BY-SA 3.0 Polska
ul. Kościelna
więcej zdjęć (289)
Ulica Kościelna w Warszawie - jedna z ulic warszawskiego Nowego Miasta, biegnąca od ul. Wybrzeże Gdańskie do ul. Zakroczymskiej.
Historia
Kościelna jest jedną z ulic wytyczonych już podczas lokacji Nowej Warszawy po roku 1408, kiedy to książę mazowiecki Janusz I Starszy nadał jej przywilej lokacyjny.
Początkowo biegła jedynie wzdłuż Kościoła Nawiedzenia NMP, od którego wzięła swą nazwę, dalszy jej odcinek stanowiła nieutwardzona ścieżka biegnąca do ul.Rybaki, odcięta zabudowaniami na początku XVIII wieku.
Pierwsza zabudowę ulicy obok Kościołą NMP stanowiła przylegająca do niego kamienica zbudowana w początkach XVIII stulecia, oraz oraz drewniane domki i kamieniczki.
Końcowy fragment ulicy, od ul. Zakroczymskiej do ul. Przyrynek, od XV wieku należał do Rynku Nowego Miasta i został do niej przyłączony dopiero w roku 1868.
Pierwsze domy murowane przy ulicy powstały w I połowie XVIII wieku; były to niewielka kamieniczka oraz Pałac Mokronowskich.
Po tym okresie przy ulicy powstawały niczym nie wyróżniające się niewielkie kamieniczki, aż do roku 1770 kiedy u zbiegu z ul. Zakroczymską powstałą wielka kamienica Jakuba Fontany.
W roku 1776 według projektu Szymona Bogumiła Zuga wybudowano przyuliczny pałacyk Teofili Dunin-Brzezińskiej.
W roku 1845 wybudowano drewniane schody stanowiące połączenie z ul. Rybaki, po tym okresie ulica podupadła, lecz wyróżniała się wysokim odsetkiem mieszkańców - chrześcijan wśród ulic Nowego Miasta zdominowanych przez ubogich Żydów.
W roku 1907 powstał projekt regulacji ulicy wraz z jej przedłużeniem i ostatecznie nie zrealizowanym wiaduktem nad ul. Rybaki.
W latach dwudziestych XX wieku powstał jeszcze fragment Kościelnej od ul.Rybaki do ul.Wybrzeże Gdańskiego, nigdy jednak nie doszło do połączenia go w jeden ciąg z górnym odcinkiem ulicy.
Rok 1944 przyniósł całkowite niszczenie zabudowy; ocalał jedynie fragment Kościoła Nawiedzenia NMP. Powojenna odbudowa, z nielicznymi wyjątkami, jest przykładem nie liczenia się z pierwotnym wyglądem kamienic i nadawania im zupełnie nowego wyglądu, przy zachowaniu historyzującego stylu fasad.
Źródło:
Historia
Kościelna jest jedną z ulic wytyczonych już podczas lokacji Nowej Warszawy po roku 1408, kiedy to książę mazowiecki Janusz I Starszy nadał jej przywilej lokacyjny.
Początkowo biegła jedynie wzdłuż Kościoła Nawiedzenia NMP, od którego wzięła swą nazwę, dalszy jej odcinek stanowiła nieutwardzona ścieżka biegnąca do ul.Rybaki, odcięta zabudowaniami na początku XVIII wieku.
Pierwsza zabudowę ulicy obok Kościołą NMP stanowiła przylegająca do niego kamienica zbudowana w początkach XVIII stulecia, oraz oraz drewniane domki i kamieniczki.
Końcowy fragment ulicy, od ul. Zakroczymskiej do ul. Przyrynek, od XV wieku należał do Rynku Nowego Miasta i został do niej przyłączony dopiero w roku 1868.
Pierwsze domy murowane przy ulicy powstały w I połowie XVIII wieku; były to niewielka kamieniczka oraz Pałac Mokronowskich.
Po tym okresie przy ulicy powstawały niczym nie wyróżniające się niewielkie kamieniczki, aż do roku 1770 kiedy u zbiegu z ul. Zakroczymską powstałą wielka kamienica Jakuba Fontany.
W roku 1776 według projektu Szymona Bogumiła Zuga wybudowano przyuliczny pałacyk Teofili Dunin-Brzezińskiej.
W roku 1845 wybudowano drewniane schody stanowiące połączenie z ul. Rybaki, po tym okresie ulica podupadła, lecz wyróżniała się wysokim odsetkiem mieszkańców - chrześcijan wśród ulic Nowego Miasta zdominowanych przez ubogich Żydów.
W roku 1907 powstał projekt regulacji ulicy wraz z jej przedłużeniem i ostatecznie nie zrealizowanym wiaduktem nad ul. Rybaki.
W latach dwudziestych XX wieku powstał jeszcze fragment Kościelnej od ul.Rybaki do ul.Wybrzeże Gdańskiego, nigdy jednak nie doszło do połączenia go w jeden ciąg z górnym odcinkiem ulicy.
Rok 1944 przyniósł całkowite niszczenie zabudowy; ocalał jedynie fragment Kościoła Nawiedzenia NMP. Powojenna odbudowa, z nielicznymi wyjątkami, jest przykładem nie liczenia się z pierwotnym wyglądem kamienic i nadawania im zupełnie nowego wyglądu, przy zachowaniu historyzującego stylu fasad.
Źródło: