Osiedle złożone z pięciu bloków mieszkalnych i czterech poniemieckich budynków przy ul. Kasztanowej, w których mieszkali oficerowie Armii Radzieckiej z rodzinami, a także samotni oficerowie i podoficerowie, żołnierze służby nadterminowej oraz cywilni pracownicy garnizonu.

Pierwszy blok wybudowany został w 1973 r. i zamieszkali w nim najwyżsi rangą oficerowie, w tym dowódcy pułku czołgów i dywizjonu rakietowego. Dlatego też potocznie nazywany był "komandirskim domem". Następny blok powstał w latach 1979-1980. Nazywano go "domem z razdatką", od mieszczącego się w jego piwnicy punktu rozdziału racji żywnościowych. W lutym 1988 zasiedlone zostały "polskie domy", dwa największe bloki z wielkiej płyty. Rok później oddano do użytku "żołnierski dom", który wziął przydomek od swoich budowniczych - żołnierzy radzieckiego batalionu budowlanego. Wybudowany wg typowego projektu KPD-4570, realizowany masowo w ZSRR i krajach satelickich. W polskiej nomenklaturze stosowana jest nazwa "budynek typu Leningrad".

Poniemieckie budynki koszarowe przy ul. Kasztanowej przeszły przebudowę dopiero pod koniec lat 70. Wcześniej oficjalnie nazywane były hotelami lub internatami (gostinnica/obszeżytije) i przypominały budynki komunalne - sanitariaty były wspólne dla całego piętra, a zamiast mieszkań były tam pokoje urządzone w dawnych salach żołnierskich. Po przebudowie w jednym budynku mieściły się 24 mieszkania.

Przed budową bloków poniemieckich budynków mieszkalnych było więcej. Jeden z nich stał na ul. Dębowej obok szkoły, i wyburzony został prawdopodobnie w związku z budową bloków. Do dziś zachował się jego fundament z piwnicami. Inne budynki stały w okolicy ruin niemieckiego Domu Oficera, na tzw. Dudze (duga - ros. "łuk", od kształtu ulicy). W 1968 r. zamieszkałe były cztery budynki, w tym jeden parterowy, gdzie mieszkali garnizonowi dowódcy. W 1988 r. w użytku były już tylko dwa piętrowe budynki, i mieszkały tam rodziny oficerów dywizjonu rakietowego. W tym samym roku wysiedlono wszystkich do nowych bloków, i "Duga" opustoszała.

Od 1986 do 1990 stacjonował w Kłominie batalion rozpoznania przerzucony z Białogardu. Oprócz baraków koszarowych wybudowane zostały także baraki dla rodzin oficerów batalionu. Tzw. "moduły" mieszkalne były dwa, a stały naprzeciwko "polskich domów" i kotłowni, przy obecnej ul. Bukowej. Rozebrane zostały przy okazji wycofania batalionu z powrotem do Białogardu.

Obecnie na osiedlu pozostało tylko 5 budynków - dwa "polskie domy", a właściwie tylko ich betonowe korpusy, częściowo zamieszkały i ogrodzony "dom żołnierski", oraz dwa stopniowo remontowane poniemieckie koszarowce na ul. Kasztanowej.

Autor: Andriej Iwanowicz, na podstawie wspomnień radzieckich mieszkańców Kłomina