Małe getto pod nazwą „Obóz pracy przymusowej Częstochowa” powstało z części zlikwidowanego getta żydowskiego (dużego) zajmującego wschodni obszar centrum miasta pod nazwą. Teren obozu ograniczny był ulicami: Kozia, Mostowa, Spadek, Garncarska i część Nadrzecznej.

4 stycznia 1943, Niemcy dokonali egzekucji 25 Żydów, a w marcu tego samego roku, na lokalnym cmentarzu żydowskim rozstrzelano sześciu młodych partyzantów. 20 marca hitlerowcy pojmali około 130 Żydów, wywieźli na kirkut i tam wymordowali.

W „Małym Gettcie”, pomimo wszelkich przeciwności, prężnie działała Żydowska Organizacja Bojowa, jednak w pierwszej połowie czerwca, naziści odkryli działalność, co przyśpieszyło definitywną likwidację getta. 25 czerwca obszar „Małego Getta” został otoczony przez kordon Niemców, którzy odnaleźli niezamaskowane  ŻOB-u bunkry, od nich zaczynając pacyfikację. Tego dnia w bunkrze przy ulicy Nadrzecznej, samobójczą śmiercią zginął przywódca częstochowskiego podziemia żydowskiego – Mordechaj Zilberberg. Pozostali przy życiu, pojmani bojownicy ŻOB-u wraz z kilkoma setkami ocalałych cywili, zostali rozstrzelani na kirkucie. Mimo stłumienia podziemia i masowego wymordowania prawie wszystkich mieszkańców getta, jego likwidacja trwała jeszcze prawie miesiąc.

Ostateczny koniec częstochowskiego getta następuje 20 lipca 1943, kiedy to specjalne jednostki saperów wysadzają większość zabudowań. 

Z 4 tys. częstochowskich Żydów, ocalałych po likwidacji getta, 1518 przeżyło.