Drewniano-ziemne założenie krzyżackie powstałe około 1335 roku nie przetrwało najazdu litewskiego w 1365 roku. W roku 1398 powstała nowa siedziba wójta na wyspie rzeki Węgorapy. Na północ od nowego zamku rozwinęła się osada, która w roku dopiero w 1571 roku została lokowana a na początku XVIII wieku przeszła regulację i została powiększona o tzw. Nowy Rynek. Obecnie zachowana forma zamku jest wynikiem wielu przebudów. Założenie składa się z trzech dwukondygnacyjnych skrzydeł różnej długości.

W skrzydle północno wschodnim, długości 72 m umieszczono bramę wjazdową. Skrzydło północno zachodnie ma długość 62 m. W narożniku obu skrzydeł znajduje się cylindryczna wieżyczka schodowa. Skrzydło południowo zachodnie jest najmłodsze. Od wschodu założenie wyposażone było w przedzamcze pełniące funkcje gospodarcze. W XVII wieku nastąpiła barokowa przebudowa założenia.

Jej efekty możemy podziwiać na ikonografii z epoki – rycina umieszczona w dziele K. Hartknocha. Narożna wieżyczki mogły jednak pochodzić z epoki średniowiecza. Ikonografia z początku XVIII wieku (widok miasta w dziele węgorzewskiego botanika, pastora J.A. Helwinga) zamek pozbawiony jest cech obronnych i przyozdobiony jest manierystycznymi facjatami. W roku 1835 zamek został strawiony przez pożar.

W latach późniejszych budowla została przystosowana do pełnienia funkcji sądu i więzienia, pozbawiając ją jednocześnie funkcji obronnych. W roku 1945 zamek ponownie został strawiony przez pożar. Ze zgliszcz przetrwały jedynie mury obwodowe wzniesione z kamieni eratycznych oraz cegły. Powojenna odbudowa prowadzona była z myślą o nadaniu nowej budowli funkcji placówki administracyjnej i kulturalnej. Około 2011 roku nadbudowano dach i dodano ahistoryczny drugi rząd lukarn, niszcząc tym samym dotychczasowy wygląd zabytku.



Źródło: