"Bardzo cennym dziedzictwem kulturowym naszej gminy jest dworek, którego powstanie datuje się na 1825r. Jest to budynek modrzewiowy o konstrukcji zrębowej, w połowie z drewna, w połowie z cegły z charakterystycznym, łamanym polskim dachem, krytym gontem. Typ tego dachu wykształcił się ostatecznie na ziemiach polskich w połowie XVIII w. Charakteryzuje się sztukowaniem krokwi, przez co powstaje wyskok w połowie wysokości przy jednakowym pochyleniu dachu. Taki typ konstrukcji dawał budowli wrażenie solidności, jednocześnie gwarantując uzyskanie dużej powierzchni użytkowej strychu.

Elewacja północna posiada piętrowy portyk murowany z czterema gotyckimi kolumnami Układ wnętrza dwutraktowy z sienią i salonem na osi. We wnętrzu oryginalna stolarszczyzna, dawne posadzki i kominek. Budynek ma następujące wymiary 8,5 x 16 m. kubaturze 410 m3, a powierzchni użytkowej 136m2. Część drewniana była zdobiona głębokim użytkowym podcieniem wspartym na trzech słupach. Do niedawna w obrębie założenia dworskiego istniał zabytkowy, drewniany, kryty gontem lamus z XIX w. Niestety, mimo, że lamus został wpisany do rejestru zabytków został samowolnie zdewastowany po 1970 roku. Wokół dworu widać resztki istniejącego tu niegdyś parku z zarysem alei dojazdowej. Renowacją tak wspaniałego zabytku wraz z parkiem zajął się prywatny właściciel w 1982 roku. Obecnie dwór jest w ciągłym remoncie.



Dwór w Wodzieradach na przestrzeni wieków był wykorzystywany w rozmaitych celach.

Właścicielka dworu Aleksandra Parczewska założyła i utrzymywała na własny koszt szkołę. W okresie Powstania Styczniowego we dworze urządzono szpital dla rannych powstańców w bitwie pod Dobrą. Stanowił on także bazę zaopatrzeniową i schronienia dla licznych w pierwszej fazie powstania leśnych partii działających w okolicach Łodzi. Od czasów II wojny światowej dwór należał do Prezydium Gromadzkiej Rady Narodowej. Był wykorzystywany jako placówka kulturalno – oświatowa. Był szkołą, przedszkolem i biblioteką."