Dworek znajdujący się w Salinie ma konstrukcję ryglową. Pokryty jest z mansardowym dachem, z trzciną/słomą. Pochodzi z XVII wieku (niektóre źródła wskazują na 1758 rok) i został wzniesiony przez ówczesnych właścicieli – ród von Rexin. Dwór był własnością rodziny do I wojny światowej. Służył on wtedy jako resztówka, czyli dom pogodnej starości dla najstarszych członków rodu. Herby rodów von Rexin i von Krauze (właściciele wsi do 1945 roku) umieszczone były w sieni dworu. Obecnie znajdują się w miejscowym kościele.

Dokonana w XX wieku ostatnia rozbudowa budynku całkowicie zniekształciła oryginalny plan dworku z charakterystycznymi alkierzami narożnymi, które były typowe dla staropolskich dworków. Niegdyś był on nazywany Szwedzkim Zameczkiem. Być może było to związane z faktem, że jeden z członków rodu von Rexin służył na szwedzkim dworze.

Po II wojnie światowej dwór wszedł w skład PGR-u. Groziła mu całkowita likwidacja. Okoliczna ludność dewastowała obiekt m. in. wykorzystywali rozkradzione części budynku na opał lub kradli cegły. Dzięki zabiegom wojewódzkiego konserwatora zabytków w Gdańsku Panu Br. Mieszkiewskiemu dworek został całkowicie odrestaurowany i oddany harcerzom na stanicę wodną. Później obiekt przejęły Gdańskie Zakłady Radiowe T-18, które wykorzystywały obiekt w okresie letnim na kolonie dla dzieci pracowników.

Późniejszym właścicielem była firma „Technirol" w latach 1972 – 1975 (według projektu architekta Kazimierza Jarosza). Podniesiono wtedy dach dworku, ponieważ pierwotnie poddasze nie miało pokoi mieszkalnych, dobudowano również kuchnię. Po pożarze, który miał miejsce w 1987 roku, dwór został na nowo odbudowany i od 1994 – 2000 roku był własnością firmy „Hydromex". Od 2004 roku dwór jest własnością prywatną. Później służył za ośrodek wypoczynkowy oraz dom pracy twórczej. W 1987 dwór częściowo spłonął, ale został starannie odnowiony. W 2004 roku nabyła go osoba prywatna i utworzyła w nim gospodarstwo agroturystyczne.

Dwór alkierzowy w Salinie jest dworem polskim chociaż tereny na których został zbudowany należały do Polski tylko przez 27 lat (od 1630 do 1657).

Źródło: