Kamienica Juliusza Korna, brata architekta Karola Korna, powstała w 1902 r. w stylu neorenesansowym. Była jedną z piękniejszych kamienic w mieście. Była, bo podczas pseudo-remontu w latach PRL zlikwidowano wykusz, wieżyczki, artykulację ścian i wszystkie detale, pozostawiając prostą gołą ścianę z oknami. Obecnie kamienica znajduje się w rękach prywatnych.
Wewnątrz kamienicy Korna (ul. 11 Listopada 36) zachowało się jeszcze oryginalne wyposażenie - wzorzyste posadzki i kuta balustrada klatki schodowej.

Neorenesansowa trzypiętrowa kamienica w południowej pierzei pl. Wojska Polskiego powstała w 1903 r. dla Racheli Mehl prawdopodobnie wg projektu Karola Korna.
Znajdują się w niej przepiękne posadzki, warto wejść i zobaczyć.

Plac Wojska Polskiego, największy ze śródmiejskich placów w Bielsku-Białej, jest jednym z dwóch (obok pl. Wolności) rynków dawnego miasta Biała Krakowska. Został wytyczony w 1723 r. w momencie nadania Białej praw miejskich. Jego płyta obecnie częściowo stanowi strefę pieszą, a częściowo parking. Zabudowa placu jest bardzo zróżnicowana – począwszy od kamienic z pocz. XIX wieku po kamienice secesyjne i PRL-owski dom handlowy Klimczok. W planach jest przebudowa placu - usunięcie samochodów poprzez budowę parkingu podziemnego i zakrycie Klimczok nowymi budynkami, których kształt nie jest jeszcze znany ze względu na sprzeciw mieszkańców i historyków wobec zwycięskiego projektu.

Główny deptak Bielska-Białej i jego tradycyjne centrum handlowe. Ma długość 900 m i biegnie równoleżnikowo od ul. Barlickiego na Dolnym Przedmieściu, przez historyczne centrum Białej Krakowskiej do ul. Lwowskiej (administracyjne osiedla: Śródmieście Bielsko, Biała Wschód). W obecnym kształcie powstała w latach 1772-1785 jako część traktu środkowogalicyjskiego i była główną ulicą oraz osią urbanistyczną Białej. Od samego początku koncentrowało się na niej życie handlowe, rozrywkowe i towarzyskie zarówno Białej, jak i – w mniejszym stopniu – Bielska. Mimo to aż do 1974 r. była jedną z głównych arterii komunikacyjnych miasta. W okresie PRL ulica nosiła nazwę Feliksa Dzierżyńskiego, która do dziś jest dość popularna wśród starszych mieszkańców. Na bialskim odcinku ulicy dominuje zabudowa józefińska z końca XVIII w., oprócz niej znajdują się tu również liczne budynki z XIX i XX stulecia i okresów późniejszych, natomiast w obrębie Dolnego Przedmieścia zachowały się tylko dwa obiekty z pierwotnej zabudowy, a pozostałe pochodzą z przełomu XIX oraz XX w.