W marcu 1909 r. Towarzystwo Przemysłwo-Górnicze „Hrabia Renard” otrzymało od sosnowieckiego Magistratu koncesję na „wytwarzanie i sprzedaż energii elektrycznej dla gospodarstw domowych i oświetlenia ulicznego m. Sosnowca". Na tej podstawie Towarzystwo wybudowało przy ówczesnej ul. Polnej (obecnie Teatralnej), przed budynkiem teatru, niewielką elektrownię prądu stałego o mocy 450 kW. Była to pierwsza publiczna elektrownia w Zagłębiu Dąbrowskim. Według urnowy koncesyjnej po upływie 35 lat przejąć ją miało miasto i jemu też przysługiwało prawo do wcześniejszego wykupu przedsiębiorstwa za odszkodowaniem (po 15 latach).
Gwarectwo, które uznawało eksploatację elektrowni za działalność drugorzędną, w 1911 r. odsprzedało ją nowo utworzonemu Towarzystwu Akcyjnemu Sosnowiecka Stacja Elektryczna. W skład zespołu założycielskiego tej spółki wchodzili przemysłowcy łódzcy: Maurycy Poznański, Antoni Stamirowski i Walter Bllüthgen. Kapitał zakładowy Towarzystwa wynosił w 1913 r. 4 mln rubli, a większość akcji nagrzała do niemieckich firm. Wśród Członków zarządu byli m.in.: Henryk Dietel i Stanisław Reichel z Sosnowca.
Spółka zamierzała przeprowadzić elektryfikację rozrastającego się miasta i okolicznych miejscowości. Istniejąca zatem elektrownia okazała się za mała aby temu sprostać. Zakupiono więc grunty we wsi Małobądz, na których w 1913 r. rozpoczęto budowę nowego zakładu energetycznego. Kierował nią pełnomocnik zarządu, późniejszy dyrektor firmy inż. Kazimierz Gayczak. Wybuch I wojny światowej poważnie zahamował tempo prac przy budowie, jednak w 1916 r. uruchomiono zakład.
Elektrownia na Teatralnej przestała działać jesienią 1914r.
Powstająca w Małobądzu elektrownia należała początkowo do Sosnowca. Z czasem jednak władze Będzina doprowadziły do precyzyjnego wytyczenia granicy między obu miastami i w efekcie obszar z elektrownią znalazł się w Będzinie.