Obok Muzeum Tatrzańskiego jest wielki drewniany gmach, wzniesiony w 1883 r. wg projektu Antoniego Łuszczkiewicza, mieści od początku najstarszą zakopiańską szkołę zawodową - obecnie Zespół Szkół Zawodowych im. Władysława Matlakowskiego, kontynuującą tradycje dawnej Szkoły Przemysłu Drzewnego, założonej z inicjatywy działaczy Towarzystwa Tatrzańskiego w 1876 r. Początkowo szkoła lansująca obce style i metody nauczania, od 1901 r., pod kierunkiem Stanisława Barabasza stała się miejscem propagowania stylu zakopiańskiego, a potem - nowoczesnej snycerki i rzeźby. Szczególne miejsce w szeregu dyrektorów szkoły zajmuje Karol Stryjeński, kierujący nią w latach 1922-27. Podczas jego urzędowania uczniowie wznieśli przybudówkę do gmachu szkolnego oraz pierwsze piętro w stojącym niedaleko szkoły murowanym gmachu internatu.

Szkoła Przemysłu Drzewnego po II wojnie światowej rozdzielona została na dwie placówki - wydzielony zeń dział rzeźby stał się zalążkiem Liceum Technik Plastycznych, dzisiejszego Liceum Sztuk Plastycznych im. Antoniego Kenara. Drugą część szkoły przekształcono w technikum budowlane, a następnie - w Zespół Szkół Zawodowych, noszący imię Władysława Matlakowskiego (1850-95) - lekarza, pisarza i etnografa. Od 1886 r. bywał w Zakopanem lecząc się na gruźlicę i stał się jednym z największych znawców góralskiego budownictwa i zdobnictwa, autorem fundamentalnych publikacji z tej dziedziny ("Budownictwo ludowe na Podhalu", "Zdobienie i sprzęt ludu polskiego na Podhalu"). Był też jednym z inspiratorów powstania stylu zakopiańskiego. W Zakopanem zajmował się także literackim przekładem Hamleta Szekspira, mieszkając w domu przy ul. Kasprusie 17 (tablica pamiątkowa).