Zabrałabym trochę nieba a dodała na dole.

do ZPKSoft: A mnie się takie kadrowanie podoba - żal tego nieba nie pokazać, stanowi bardzo ładne tło obiektu. Jedynie bym je kontrastem "wyciągnął", np. tak:

do s_mile: Też bym chciał umieć zrobić takie niebieskie niebo z białego...

do s_mile: Ręka mistrza czyni cuda. Zdjęcie nabrało wyrazu. Najchętniej podmieniła bym na Twoją wersję ;-))

do elmis: Podmieniajcie, to chyba nadal to samo zdjęcie;)

do s_mile: Chciałam sobie troszkę potrenować na Twoim zdjęciu, zobaczyć czy uda mi się osiągnąć zbliżony efekt, ale ACDSee nie otwiera mi png (w tym przypadku), jest jakaś blokada?

do elmis: Sorrki, mój ostatni koment, oczywiście jest skierowany do Ciebie:-)

do 4elza: Ja też trenowałam,ale takiego efektu jak s-mile nie udało mi się osiągnąć. Zostawiam więc swoje zdjęcie w pierwotnej wersji aby inni też mogli poćwiczyć :-))

do elmis: A w jakim programie graficznym ćwiczyłaś?

do 4elza: Korzystam tylko z picasa i korfotu

do elmis: I w nich Ci się otwiera ten plik?

do cm: Pytanie brzmi, czy niebo na tym zdjęciu jest faktycznie białe? Sprawdźmy.

Uwaga! Będzie dłuższa epistoła ilustrowana zdjęciami w moim folderze na Googlu, chętni muszą na te obrazki spoglądać.
Konieczna jest również znajomość pojęcia histogramu zdjęcia, czy wykresu obrazującego rozkład tonów. Krótko a przystępnie jest o nim np. tutaj:
Po mojemu zaś: Jeśli każdemu pikselowi zdjęcia przypiszemy jakąś wartość jasności w skali od 0 (czarny) do 255 (biały) to histogram jest wykresem pokazującym ile jest jakich pikseli na zdjęciu.

Zaczynamy!

Zdjęcie 1.
Z całości kadru wycinamy jakiś fragment "białego" nieba.

Zdjęcie 2.
Sprawdzamy histogram (rozkład tonów, liczby pikseli o danej jasności) dla tego fragmentu. Co widzimy? Praktycznie nie ma tonów ciemnych i pośrednich, wszystkie piksele są "jasne" (lewy stok widocznej górki), "bardzo jasne" (szczyt górki) oraz "super jasne" (prawe zbocze). Ale najważniejsze jest to, że zdjęcie nie jest przepalone - histogram ładnie obniża się po prawej stronie do zera - dla jasności 255 nie ma żadnych pikseli.

Zdjęcie 3.
Pomyślmy teraz co by się stało, gdybyśmy tę górkę będącą obecnie w zakresie 152 do 255 "rozciągnęli" na całość, od 0 do 255. Czyli z pikseli "jasnych" zrobili "super ciemne", "bardzo ciemne" i "ciemne", z "bardzo jasnych" - "średnie", a z "super jasnych" - "jasne" i "bardzo jasne".
To właśnie zrobiłem - przesunąłem ten ciemny trójkącik pod histogramem do wartości 152; powiedziałem programowi: niech zdjęcie za najciemniejsze przyjmie jasność 152 i rozłoży wszystko równomiernie.
Zobaczcie efekt: niebo z bladego zrobiło się sytoniebieskie.

Zdjęcie 4.
Dodatkowo można jeszcze określić w którym miejscu ma być "szczyt" naszej górki, czyli środkowy suwak - ja go przesunęłem lekko w prawo, do 0.88 (tu jest akurat inna skala 9.99 do 0.01; wartość 1 to środek).
Zdjęcie uległo dodatkowemu przyciemnieniu.

Zdjęcie 5.
Pokazuje rozkład tonów po tych operacjach. Histogram składa się z osobnych słupków, bo zabawa poziomami (tak się nazywa modyfikowanie histogramu) nie jest płynna. 104 dotyczasowe słupki (od 152 do 255) rozłożone zostały na przestrzeni 256 miejsc, muszą być między nimi dziury. Do płynnych przekształceń służy inne narzędzie, tzw. krzywe, ale to temat na inny wykład. Poza tym jest trudniejsze, a nie zawsze potrzebne.

I w tym momencie można by zakończyć, bo znamy już odpowiedź na postawione pytanie. Przypomnę, kwestia brzmiała: "Też bym chciał umieć zrobić takie niebieskie niebo z białego...". Odpowiedź brzmi: Niebo nie było białe, było bladoniebieskie, i zostało przerobione na pełnozakresowe niebieskie :-D


Ale pobawmy się dalej. Czy można taki manewr wykonać dla całego zdjęcia?

Zdjęcie 6.
Pokazuje, że nie bardzo. Bo obszary dotąd ciemne, a przecież na całym zdjęciu takie mieliśmy, uległy dodatkowemu, niepotrzebnemu przyciemnieniu. I przestają być dla nas widoczne detale w ciemniejszych partiach zdjęcia.
Co więc można zrobić? Metod jest kilka. Użyć oprogramowania, np. do hdr. Zaznaczyć ręcznie obszary które chcemy tak potraktować. Można również kazać programowi zaznaczyć wszystkie piksele o danym zakresie jasności i określonym zakresie kolorystycznym (tu: wszystkie jasne bliskie białemu i niebieskiemu). Nie pamiętam już, ale chyba tak właśnie ja zrobiłem, odznaczając potem ręcznie te spoza obszaru nieba. Oczywiście dla efektu dorzuciłem pewnie jeszcze jakieś filtry z grupy Nik Collection, ale to już inna bajka.

W ogóle każdy aparat cyfrowy podczas fotografowania stara się tego typu operację zrobić - zarejestrować jak najwięcej. NIe zawsze jest to możliwe, ze względu na ograniczenia sprzętowe czy warunki w terenie (kontrastowość sceny) oraz kierunek fotografowania - pod słońce cudów się nie zrobi. Tu akurat aparat spisał się poprawnie, a scena była z delikatnym mało ostrym światłem - na niebie był jeden wielki dyfuzor z chmur. NIekiedy powinniśmy sami aparatowi powiedzieć co chcemy zarejestrować, wybierając odpowiedni tryb fotografowania czy pomiaru światła. Inaczej aparat zawsze będzie dążył do średniej, bo skąd ma wiedzieć? I na śniegu zrobi szarość zamiast pójść w jasności, podobnie mdłą szarość zrobi w kopalni zamiast przechylić histogram ku tonom ciemniejszym.

Zdjęcie 7.
To przykład sytuacji, gdy aparat nie dał już rady, było za jasne niebo. Zgodnie z intencją fotografującego poprawnie zarejestrował szczegóły fotografowanego budynku kosztem przepalenia nieba - spójrzcie, histogram po prawej stronie, w jasnościach, przylega do brzegu - jest dużo pikseli o wartości 255, takich bez informacji, skrajnie jasnych. Próbę "wyciągania" nieba powyższą metodą obrazuje ostatnie zdjęcie nr 8.

Wnioski.
Jeśli wybierzemy na fotografowanie dzień z odpowiednią pogodą, uda nam się ustawić odpowiednio w stosunku do kierunku światła (przypominam, że słońce wędruje po niebie, czego nie da się pstryknąć rano zapewne da się pod wieczór) i "podpowiedzieć" aparatowi o co nam chodzi - to będziemy mieli materiał do samodzielnej obróbki, z czego można doprawdy wiele wycisnąć. O ile oczywiście nam na tym zależy, chce się, mamy możllwiości sprzętowe (tu akurat nie uznaję argumentów na nie - Photoshop Elements którego ja używam kosztuje raptem 250 zł) i poglądy pozwalają (czytaj: wolimy obrobić zdjęcie sami zamiast anonimowego japońskiego inżyniera za pośrednictwem automatyki aparatu).
Dodatkowo możemy się wspomóc filtrem polaryzacyjnym, który, nazwijmy to, mechanicznie podbija niebieskości.
Oraz, do czego namawiam wszystkich, fotografujmy w rawach i samodzielnie je wywołujmy. Już podczas tej operacji mamy suwaczki "uratuj cienie", "uratuj światła" i możemy samodzielnie ustalić proporcje jednych do drugich.

Pozostaję w nadziei, że kogoś może tym przydługim wpisem zainspirowałem i zmotywowałem. Pozdrowienia :-D

do s_mile: Dziękuję, przeczytałam z uwagą. Pozdrawiam. :)

do elmis: Uff. Dzięki za pozdrowienia - odwzajemniam :) - oraz za odzew - już dręczył mnie niepokój, że być może piszę tylko sobie a muzom :-D
A w tym momencie mam świadomość, że było warto poświęcić godzinę na przygotowanie tego przynudnego wykładu.

do s_mile: Super, że chciało Ci się zrobić ten wykład. Przeczytałem (na razie dość pobieżnie, aczkolwiek z zainteresowaniem) i już wiem, że na pewno przeczytam to jeszcze raz - tym razem bardzo uważnie.

do cm: Cieszę się. Poszło jako odpowiedź do Ciebie, ale to nie było nic osobistego, raczej chęć podzielenia się własnymi doświadczeniami z ogółem. Jeśli ma to komuś pomóc spojrzeć szerzej na fotografowanie, zainspirować do własnych poszukiwań i rozwijania warsztatu bardzo mnie to cieszy. Cały czas twierdzę, że możemy na Fotopolsce nie tylko dokumentować, ale czynić to w lepszy i ciekawszy sposób.
Sam raptem 8 lat temu zaczynałem dopiero przygodę ze świadomym fotografowaniem, na niektóre swoje zdjęcia z tamtego okresu patrzę z zażenowaniem (np. ). Ale z kolei są one dla mnie dowodem, że można czynić jakieś postępy, najważniejsza chęć.

do s_mile: Jak dla mnie ważny jest fakt, że dzielisz się wiedzą z innymi, pokazujesz drogę na skróty, którą (być może) wielu z nas musiało kiedyś przejść samodzielnie, nierzadko z trudem. I za to Ci dziękuję :-).

Wszystko pieknie, tylko jednego mnie brakuje, ten opis dotyczy obróbki JPG czy RAWów?

do cracusiac: Opisywałem potraktowanie pliku jpg. W rawach da się znacznie więcej zrobić już na etapie ich wywoływania, pisałem o tym pod koniec tej długiej wypowiedzi, choć może zbyt mało wyraźnie to zaznaczyłem. W każdym razie w ten sposób obrobiłem ściągnięty z FP plik jpg autorstwa elmis.

do s_mile: Miałem wrażenie że pracujesz głównie na RAWach, stad pytanie.

do cracusiac: Specjalnie dla Ciebie odtworzę sytuację.
Elmis wrzuciła zdjęcie. Zauważyłem, że jest fajne niebo, tylko mało kontrastowe. Ściągnąłem to zdjęcie (JPG) i pobawiłem się nim. Podałem link do efektu:
A ponieważ cm zaciekawiło jak to zrobiłem, że z prawie białego niebo stało się niebieskie popełniłem mały wykładzik, opisując zabawę owym plikiem JPG. Pod koniec wykładu nadmieniłem, że znacznie większe możliwości daje obróbka rawa. Cytuję: "Oraz, do czego namawiam wszystkich, fotografujmy w rawach i samodzielnie je wywołujmy. Już podczas tej operacji mamy suwaczki "uratuj cienie", "uratuj światła" i możemy samodzielnie ustalić proporcje jednych do drugich."
Więc owszem, pracuję zawsze na rawach. Zabawa ze zdjęciem elmis w formacie jpg była wyjątkiem.

do s_mile: I wszystko jasne.