Ulica Rybna to czterystumetrowa lokalna ulica zbiorcza łącząca ulicę Limanowskiego z ulicą Lutomierską. Zaczątkiem ulicy Rybnej była mająca zaledwie 80 m długości prywatna uliczka wytyczona w latach 80. XIX w. w obrębie osady Nowe Bałuty po południowej stronie ulicy Limanowskiego. Jest to najwęższy odcinek obecnej ulicy (pierwotnie miał szerokość ok. 9 m). Uliczka kończyła sie na ówczesnej granicy miasta Łodzi. Od nazwiska właściciela gruntów przyjęła nazwę Starka (czytaj Sztarka). W 1897 r. w miejscu, gdzie od ulicy Lutomierskiej odchodziła na północ droga, późniejsza ulica Wrześnieńska, wytyczony została plac Bazarowy i nowa szeroka na 22 m ulica nazwana Rybną. Parcele po jej wschodniej stronie graniczyły ze starym cmentarzem żydowskim. Na południowym odcinku do nowego połączenia z ulicą Wrześnieńską ulica miała przebieg zgodny z kierunkiem przebiegu granic dawnych zagonów polnych, jak wszystkie przecznice ulicy Lutomierskiej w tym rejonie. Dalszy fragment do granicy miasta z Nowymi Bałutami poprowadzony został tak, by uzyskać połączenie z ulicą Starka. Początkowo przy ulicy wzniesiono tylko kilka parterowych domów. Dopiero w ostatnich latach przed I wojną światową i po niej wybudowano istniejące w większości do dziś kamienice. W 1915 r. Nowe Bałuty włączono w granice Łodzi, a ok. 1930 r. nazwą Rybna objęta została dawna ulica Starka. W okresie II wojny światowej ulica znalazła się w obrębie Litzmannstadt Ghetto. Do czasów obecnych zabudowa przy ulicy Rybnej zmieniła się nieznacznie.