starsze
nowsze
oceń zdjęcie | skomentuj ocenę | 3 głosy | średnia głosów: 6
 | Polska › woj. śląskie › Katowice › Śródmieście › ul. 3 Maja › 3 Maja 13 |
19 marca 2019 , ul. 3 Maja
Skomentuj zdjęcie
|
Na stronie od 2014 kwiecień
12 lat 0 miesięcy 12 dni |
Dodane: 21 marca 2019, godz. 22:07:53
Autor zdjęcia: ireneusz1966
Rozmiar: 1900px x 1265px
Licencja: CC-BY 3.0 Aparat: SLT-A58
1 / 125sƒ / 5.6ISO 10018mm
1 pobranie 238 odsłon 6 średnia ocen
Poprzednie i następne zdjęcia ireneusz1966
Obiekty widoczne na zdjęciu
3 Maja 13
więcej zdjęć (31)
Zbudowano: l.60-te XIX w.
Dawniej: Kamienica Oswalda Findeisena
Kamienica Oswalda Findeisena w Katowicach − zabytkowa kamienica mieszkalno-handlowa przy ul. 3 Maja 13, na rogu z ul. Stawową 10. Po wzniesieniu budynku jego właścicielem był Oswald Findeisen − katowicki kupiec.
Budynek wzniesiono w latach sześćdziesiątych XIX wieku w stylu neobarokowym. Pierwotnie w fasadzie zastosowano boniowanie i styl „okrągłych łuków”. Kamienicę przebudowano prawdopodobnie w latach dziewięćdziesiątych XIX wieku. Nadaną wówczas szatę neorenesansową nosi do dzisiaj. Wniesiono ją na planie w kształcie odwróconej litery „L”. Trójkondygnacyjna dwuskrzydłowa bryła budynku posiada podpiwniczenie, poddasze, dwuspadowy dach, niewielki szczyt w elewacji południowej. Elewacje silnie przebudowano w strefie parteru (południowa − jedenastoosiowa, zachodnia − czteroosiowa). Wszystkie okna są prostokątne, ujęte w profilowane opaski. Na drugiej kondygnacji okna zwieńczono trójkątnymi naczółkami, wspartymi na płycinach z kartuszami. Pod oknami płyciny wypełniono diamentowymi boniami. Na trzeciej kondygnacji okna zamknięto gzymsami wspartymi na konsolach. Kondygnacje oddzielono gzymsem. Kamienica zwieńczona została gzymsem koronującym, wspartym na konsolach. We wnętrzu zachowały się schody dwubiegowe z balustradą tralkową oraz oryginalna stolarka drzwiowa.
Od 1872 swoją siedzibę miała tu firma Louis Bock i Sohn, która oferowała głównie towary delikatesowe oraz skład jubilerski S. Schweida. W dwudziestoleciu międzywojennym funkcjonował tu oddział Poznańsko-Warszawskiego Towarzystwa Ubezpieczeń. W 2011 nadbudowano kamienicę. Poddasze zostało dostosowane do celów użytkowych (pomieszczenia biurowe). Autorem projektu przebudowy jest firma Pro-Invest.
W latach po II wojnie światowej przestrzenie handlowe parteru wielokrotnie zmieniały właścicieli. W 2016 r. pomieszczenie narożne zajmował salon obuwniczy „CCC”, obok były kawiarnia Caffeine Cafe oraz bank Millenium. Obecnie (2019) w miejscu salonu obuwniczego znajduje się salon odzieży i obuwia sportowego i outdoorowego "Mountain Warehouse", a bank Millenium przeniósł się do sąsiedniego budynku narożnego przy ul. Stawowej 13. Ceny wynajmu powierzchni handlowej w tych budynkach należą do najwyższych w całych Katowicach.
Źródło: Autorzy: Licencja: [ CC-BY-SA 3.0]
Budynek wzniesiono w latach sześćdziesiątych XIX wieku w stylu neobarokowym. Pierwotnie w fasadzie zastosowano boniowanie i styl „okrągłych łuków”. Kamienicę przebudowano prawdopodobnie w latach dziewięćdziesiątych XIX wieku. Nadaną wówczas szatę neorenesansową nosi do dzisiaj. Wniesiono ją na planie w kształcie odwróconej litery „L”. Trójkondygnacyjna dwuskrzydłowa bryła budynku posiada podpiwniczenie, poddasze, dwuspadowy dach, niewielki szczyt w elewacji południowej. Elewacje silnie przebudowano w strefie parteru (południowa − jedenastoosiowa, zachodnia − czteroosiowa). Wszystkie okna są prostokątne, ujęte w profilowane opaski. Na drugiej kondygnacji okna zwieńczono trójkątnymi naczółkami, wspartymi na płycinach z kartuszami. Pod oknami płyciny wypełniono diamentowymi boniami. Na trzeciej kondygnacji okna zamknięto gzymsami wspartymi na konsolach. Kondygnacje oddzielono gzymsem. Kamienica zwieńczona została gzymsem koronującym, wspartym na konsolach. We wnętrzu zachowały się schody dwubiegowe z balustradą tralkową oraz oryginalna stolarka drzwiowa.
Od 1872 swoją siedzibę miała tu firma Louis Bock i Sohn, która oferowała głównie towary delikatesowe oraz skład jubilerski S. Schweida. W dwudziestoleciu międzywojennym funkcjonował tu oddział Poznańsko-Warszawskiego Towarzystwa Ubezpieczeń. W 2011 nadbudowano kamienicę. Poddasze zostało dostosowane do celów użytkowych (pomieszczenia biurowe). Autorem projektu przebudowy jest firma Pro-Invest.
W latach po II wojnie światowej przestrzenie handlowe parteru wielokrotnie zmieniały właścicieli. W 2016 r. pomieszczenie narożne zajmował salon obuwniczy „CCC”, obok były kawiarnia Caffeine Cafe oraz bank Millenium. Obecnie (2019) w miejscu salonu obuwniczego znajduje się salon odzieży i obuwia sportowego i outdoorowego "Mountain Warehouse", a bank Millenium przeniósł się do sąsiedniego budynku narożnego przy ul. Stawowej 13. Ceny wynajmu powierzchni handlowej w tych budynkach należą do najwyższych w całych Katowicach.
Źródło: Autorzy: Licencja: [ CC-BY-SA 3.0]
ul. 3 Maja
więcej zdjęć (1071)
Dawniej: Industriestrasse, Grundmannstrasse
Ulica została wytyczona w 1856 jako łącznik pomiędzy placem Wolności a Rynkiem i otrzymała nazwę Industriestraße. Polscy mieszkańcy miasta nazywali ją ulicą Pańską ze względu na umiejscowienie przy niej eleganckich sklepów i mieszkań lub ulicą Główną. 24 października 1867 Rada Miejska na wniosek magistratu podjęła decyzję o przemianowaniu jej na Grundmannstraße. Było to zjawiskiem wyjątkowym, gdyż Friedrich Grundmann zmarł dwadzieścia lat później − 30 lipca 1887. Świadczyło to o jego zasługach dla miasta.
W 1871 miasto zakupiło dom nr 9 przy Grundmannstraße na cel tymczasowej siedziby magistratu i radnych miejskich. Koszt zakupu wyniósł 21 500 talarów. Wcześniej radni wynajmowali pomieszczenia w domu Immerwartha (również przy tej ulicy). W 1908 na ulicy poprowadzono drugi tor tramwajowy. Od 1907 pod numerem 11 funkcjonowało kino Grand-Kinematograf. W dwudziestoleciu międzywojennym pod numerem 9 funkcjonowała centrala Banku Śląskiego − Banque de Silésie SA i spółka akcyjna "Śląskie Zakłady Elektryczne" (do 1939). W latach 1861/62 na rogu ulic Industriestraße i Schillerstraße (ul. J. Słowackiego) wybudowano pierwszą katowicką synagogę według projektu Ignatza Grünfelda.
Do 1939 pod numerem 3 zlokalizowany był największy damski i dziecięcy dom konfekcyjny w mieście − Baender. Swoją siedzibę w nim posiadała firma Ocularium (oferująca artykuły fotograficzne i optyczne) oraz sklep Pedicura (oferujący obuwie oraz usługi związane z pielęgnacją nóg). Pod numerem 2 istniał skład win i wódek B. Hartmanna i firmy Klonowski i Ska oraz biuro wynajmu filmu "Espefilm", a do 1910 − fabryka likierów Ewalda Puschkewitza. Pod numerem 6 w 1862 założono Dom Obuwia, prowadzony przez F. Kochmana, a pod numerem 5 swoją hurtownię towarów kolonialnych posiadał L. Broński. W budynku nr 31 istniał do 1939 Katowicki Dom Licytacyjny B. Cubera[11], a pod nr 32 − sklep Moritza Nebla. Do 1939 przy ulicy istniały konsulaty; francuski i włoski pod numerem 23, a brytyjski pod numerem 33.
Ulica 3 Maja została wspomniana w książce Kazimierza Gołby "Wieża spadochronowa", opowiadającej o bohaterskiej obronie Katowic w czasie kampanii wrześniowej przez harcerzy.
W 1871 miasto zakupiło dom nr 9 przy Grundmannstraße na cel tymczasowej siedziby magistratu i radnych miejskich. Koszt zakupu wyniósł 21 500 talarów. Wcześniej radni wynajmowali pomieszczenia w domu Immerwartha (również przy tej ulicy). W 1908 na ulicy poprowadzono drugi tor tramwajowy. Od 1907 pod numerem 11 funkcjonowało kino Grand-Kinematograf. W dwudziestoleciu międzywojennym pod numerem 9 funkcjonowała centrala Banku Śląskiego − Banque de Silésie SA i spółka akcyjna "Śląskie Zakłady Elektryczne" (do 1939). W latach 1861/62 na rogu ulic Industriestraße i Schillerstraße (ul. J. Słowackiego) wybudowano pierwszą katowicką synagogę według projektu Ignatza Grünfelda.
Do 1939 pod numerem 3 zlokalizowany był największy damski i dziecięcy dom konfekcyjny w mieście − Baender. Swoją siedzibę w nim posiadała firma Ocularium (oferująca artykuły fotograficzne i optyczne) oraz sklep Pedicura (oferujący obuwie oraz usługi związane z pielęgnacją nóg). Pod numerem 2 istniał skład win i wódek B. Hartmanna i firmy Klonowski i Ska oraz biuro wynajmu filmu "Espefilm", a do 1910 − fabryka likierów Ewalda Puschkewitza. Pod numerem 6 w 1862 założono Dom Obuwia, prowadzony przez F. Kochmana, a pod numerem 5 swoją hurtownię towarów kolonialnych posiadał L. Broński. W budynku nr 31 istniał do 1939 Katowicki Dom Licytacyjny B. Cubera[11], a pod nr 32 − sklep Moritza Nebla. Do 1939 przy ulicy istniały konsulaty; francuski i włoski pod numerem 23, a brytyjski pod numerem 33.
Ulica 3 Maja została wspomniana w książce Kazimierza Gołby "Wieża spadochronowa", opowiadającej o bohaterskiej obronie Katowic w czasie kampanii wrześniowej przez harcerzy.