Kopalnia ,,Królowa Luiza” jest jedną z najstarszych kopalni na Górnym Śląsku, jej początki sięgają XVIII wieku. W 1790 roku w okolicach Zabrza podjęto poszukiwania złóż węgla kamiennego. Odkrycia złóż dokonał inżynier Salomon Izaak. Powstanie kopalni związane było z osobą pruskiego starosty górniczego Fryderyka Wilhelma von Redena. Będąca własnością Skarbu Państwa kopalnia otrzymała imię żony króla Prus Fryderyka Wilhelma III.

Po II wojnie światowej kopalnia otrzymała nazwę ,,Zabrze”. W 1973 roku kopalnia ,,Zabrze-Zachód” zaprzestała wydobycia, a jej zabudowania zostały wpisane do rejestru zabytków województwa katowickiego (w 1993 roku). Tego samego roku Muzeum Górnictwa Węglowego w Zabrzu otworzyło Skansen Górniczy ,,Królowa Luiza”.

Najcenniejszym zabytkiem w nadziemnej części skansenu jest parowa maszyna wyciągowa wyprodukowana w 1915 roku w hucie ,,Printz Rudolf” w Dülmen. Urządzenie to, o mocy 2 tysiące KM, obsługiwało szyb na głębokości 503 m. Silnik wyciągu ma dwa cylindry o średnicy około 1 m oraz tarczę cierną Koepego o średnicy 6 m. Obecnie, mimo że maszyna nie spełnia swojej pierwotnej funkcji, dla zwiedzających odbywają się pokazy jej pracy.

W budynku nadszybia można oglądać warsztat szybowy, oddziałową stację ratowniczą, ekspozycję urządzeń szybowych i łączności sygnalizacyjnej. Platforma wieży szybowej (o wysokości 25 m) stała się punktem widokowym w mieście.

Drugą część skansenu stanowią podziemia usytuowane przy ul. Sienkiewicza. W sztolni, której długość chodników wynosi 1,5 km można zobaczyć wyrobiska zarówno XIX-, jak i XX- wieczne. Zwiedzający uczestniczą w pokazie pracy urządzeń górniczych, m.in. kombajnu urabiającego ścianę węglową.

Źródło: WSTĘPNE SPRAWOZDANIE Z INWENTARYZACJI OBIEKTÓW PRZEMYSŁOWYCH
W WOJEWÓDZTWIE ŚLĄSKIM, Katowice, styczeń 2012