starsze
ul. Westerplatte
nowsze
1
1+
2-
2
2+
3-
3
3+
4-
4
4+
5-
5
5+
6-
6
oceń zdjęcie | skomentuj ocenę | 5 głosów | średnia głosów: 6

Polska woj. małopolskie Kraków Dzielnica I Stare Miasto ul. Westerplatte Westerplatte 9 - Skłodowskiej-Curie 1

2019 , Ul. Westerplatte 9 - Instytut Ekspertyz Sądowych.

Skomentuj zdjęcie
cracusiac
Na stronie od 2013 sierpień
12 lat 8 miesięcy 15 dni
Dodane: 3 kwietnia 2019, godz. 8:29:58
Autor zdjęcia: cracusiac
Rozmiar: 1834px x 1459px
Aparat: DMC-FZ1000
1 / 1600sƒ / 3.5ISO 1259mm
1 pobranie
381 odsłon
6 średnia ocen
Poprzednie i następne zdjęcia cracusiac
Obiekty widoczne na zdjęciu
ul. Westerplatte
więcej zdjęć (663)
Dawniej: Kolejowa, Potockiego Andrzeja
Początki ulicy sięgają XVII wieku, gdy była polną drogą biegnącą od Traktu Mogilskiego w stronę Wieliczki. Obecna, zaś droga istnieje od XIX stulecia. Wówczas powstała również większość zabudowy, którą możemy oglądać do dziś. Początkowa nazwa ulicy brzmiała Kolejowa, ze względu na topografię miasta. Prowadziła bezpośrednio od dworca kolei żelaznej powstałego w latach czterdziestych. Nazwa ta utrzymała się do doku 1912, kiedy to przemianowano ją na ulicę Andrzeja Potockiego, twórcy krakowskiej Ochotniczej Straży Pożarnej. W czasie II wojny światowej, od 1940 roku, nazywana była Ostringiem, zaś w czasach kultu jednostki, w latach 1948- 1956, nosiła imię Józefa Stalina. Obecnie, czyli od 1956 roku, nosi nazwę Westerplatte
Zbudowano: 1880
Zabytek: A-833 z 01.12.1989

Pałacyk Juliusza Jutkiewicza – zabytkowy budynek znajdujący się w Krakowie, w Dzielnicy I na rogu ul. Westerplatte 9 i ul. Marii Skłodowskiej-Curie 1.



Ten niewielki, pierwotnie jednopiętrowy, pałacyk zbudowano w latach 1890–1892, na jednej z parcel, na które podzielono ogród Krzyżanowskiego. Eklektyczny budynek, na rogu ówczesnych ulic Kolejowej obecnie Westerplatte oraz Pańskiej obecnie Marii Skłodowskiej-Curie projektował krakowski architekt Wandalin Beringer. Pałac był własnością Juliusza Judy-Jutkiewicza. W połowie 1890 r. Jan Zawiejski wykonał plany domu mieszkalnego dla Juliusza Judkiewicza, które zostały zatwierdzone reskryptem z dn. 9 VIII 1890 r. Projekt ten przewidywał wzniesienie jednopiętrowego narożnego budynku, w formie willi podmiejskiej cofniętej nieco od linii ulicy. Dominującym elementem domu miał być zwieńczony kopułką belwederek, który wznosił się nad ściętym narożnikiem zaakcentowanym wykuszem pierwszego piętra. Wykusz flankowały jednoosiowe ryzality zakończone szczytami. Fasada w partii pierwszego piętra miała być pozostawiona w naturalnej surowej cegle, natomiast w belwederku i szczytach Zawiejski pragnął ją opracować w formach manierystyczno-regencyjnych. Do realizacji tego projektu jednak nie doszło, gdyż nowym reskryptem z dn. 30 X 1890 r. zezwolono ponownie na zabudowę parceli, ale już na podstawie planów Beringera. Architekt ten uwzględnił częściowo projekt Zawiejskiego, zachowując układ budowli, zmienił jednak zasadniczo wystrój fasady, która otrzymała późnobarokową ornamentację. Zmieniono również rozwiązanie wykusza i wieńczącego go belwederku oraz zrezygnowano ze szczytów nad ryzalitami, zastępując je kamiennymi puttami podtrzymującymi kartusze herbowe. Zgodnie z tym planem budowa została ukończona w 1892 r. W roku 1895, na polecenie nowych już właścicieli, budowniczy Biborski wykonał pokoje podstrychowe, których eliptyczne otwory okienne widoczne są w fasadzie frontowej. Drugie piętro dobudowano w 1928 roku. Od roku 1954 znajduje się w nim Instytut Ekspertyz Sądowych. Budynek został wyremontowany w latach 1994–1995.



 



/p>