Brama główna do tak zwanego "dużego getta" znajdująca się u wlotu ul. Wałaowej od strony obecnej ul. Żeromskiego. Utworzona na "potrzeby" przymusowej izolacji ludności żydowskiej w 1941 roku i rozebrana po likwidacji getta w roku 1942.

Getto w Radomiu powstało formalnie 3 kwietnia 1941. Ludność miała się przenieść na wyznaczone tereny do 12 kwietnia[1]. W skład getta wchodziły dwie odrębne części - śródmiejska i w dzielnicy Glinice. Granice tzw. "Dużego getta" w Śródmieściu biegły: od Kościoła Ewangelickiego ulicą Reja do Mireckiego, potem Mleczną do rzeki Mlecznej i Piotrówki, następnie przecinała ulicę św. Wacława do Przechodniej, przecinała Starokrakowską, Mariacką, Narutowicza do Peretza, później równolegle od Narutowicza do Bernardyńskiej i do styku Wałowej z placem św. Trójcy, a następnie Rwańską do Rynku i Szwarlikowskiej. Główne wejście znajdowało się na ulicy Wałowej. W "Dużym getcie" mieszkało około 25 tys. ludzi. Granice tzw. "Małego getta" na Glinicach biegły: ulicą Słowackiego, Dolną do Złotej, potem do Białej, Kośną do Staroopatowskiej, później Fabryczną do styku Dolnej, Żabią (Kwiatkowskiego) i Słowackiego. Mieszkało tu około 8 tys. ludzi[2]. Obie dzielnice żydowskie były oddzielone od "aryjskich" murami, płotami, drutem kolczastym lub rowami. Koszty ogrodzenia i tablic informacyjnych obciążały Żydów[3].

Getto przestało istnieć po akcji likwidacyjnej przeprowadzonej przez Niemców w dwóch etapach 4-5 sierpnia i 16-18 sierpnia 1942. Blisko 30 tys. mieszkańców getta, którzy dożyli do akcji likwidacyjnej, wywieziono do Treblinki i tam wymordowano.

Niemcy pozostawili w Radomiu pewną ilość żydowskich robotników, których wykorzystywali do pracy przymusowej w przemyśle. Ich liczba oraz miejsce przebywania na terenie miasta były zmienne. Ostatecznie szczątkowe getto w Radomiu zostało zlikwidowane w lipcu 1944.