Zabudowania drukarni przypisane były do dzielnicy Kamieniec z numerem konskrypcyjnym 41. Numer posesji był 22 (wcześniej nr 2) dla ul. Strzelniczej. Drukarnię założył pochodzący ze znanej rodziny cieszyńskich księgarzy Henryk Feitzinger. Feitzingerowie wywodzili się ze starej austriackiej rodziny, która prowadziła swe zakłady w Opawie, Cieszynie, Białej a także w Wiedniu. W 1882 r. przeniósł on swoją oficynę zlokalizowaną na Górnym Rynku 10, do nowych budynków w lewobrzeżnej części miasta. Do roku 1884 brat Edward junior wydał ponad 200 tytułów książek, przeważnie w języku polskim i niemieckim oraz 5 tytułów czeskich i 2 węgierskie. Specjalizował się w wydawaniu śpiewników, książek religijnych, kalendarzy, książek adresowych, przewodników turystycznych oraz map. W 1880 r. wydał Plan der Stadt Teschen. Właściwą drukarnię zarządzał i prowadził Henryk (Heinrich), który w 1889 r. zrezygnował z prowadzenia i sprzedał ją Fryderyku Kutzerowi, który prowadził ją pod nazwą „Kutzer i Ska”. Kutzer mieszkał w dawnej willi Flooha . Na przełomie XIX i XX wieku firma zaczęła wydawać kolorowe pocztówki posiadając niemalże monopol na tego rodzaju wyroby. W krótkim czasie uczynił on z drukarni wyśmienicie prosperującą firmę. W 1900 r. w fabryce pracowało 164 pracowników. Używano maszyn napędzanych parą. Zakład otrzymała tytuł cesarsko-królewskiego dostawcy dworu w 1901 r. Po rozpadzie monarchii spadło zainteresowanie wydawanymi książkami. Feitzingerowie zmuszeni byli zamknąć wydawnictwo. Zajmowali się wówczas tylko sprzedażą artykułów papierniczych. Zakład rodziny Kutzerów działał do końca II wojny światowej. W okresie międzywojnia dyrektorem zakładu był Fryderyk Lubenik. Po II wojnie fabrykę upaństwowiono. W 1994 r. powstała spółka z ograniczoną odpowiedzialnością pod nazwą Těšínské papírny.
W grudniu 1892 r. fabryka Feitzingera została sprzedana w drodze licytacji za 29 201 florenów.

Ulica powstała w lipcu 1898 r. 1938 - 1939 ul. Asnyka. W 1929 r. zainstalowano oświetlenie uliczne.
Na skrzyżowaniu ul. Bezruca i Havlicka dawniej znajdowały się zabudowania należące do Gurniaka, które w 1887 r. przeszły na własność córek. Chodziło o numer konskrypcyjny 43, który dawniej nazywano Freigrund Witzmanowic. Od grudniu 1929 r. ulica była zamykana przed szkołą podczas lekcji dla samochodu i ruchu ulicznego.W 1936 r. rozszerzono kanalizację o nowy odcinek naprzeciw szkoły.

Ulica otrzymała swoją nazwę w lipcu 1898 r. i przypisana była do dzielnicy Kamieniec. Jej pierwotna nazwa brzmiała Isabellastraße. W latach 1920 - 1938 przemianowana na ul. Bezruča. W 1938 - 1939 nosiła nazwę ul. Chopina. W 1939 - 1945 ul. Ludendorffa. Od 1945 aż po współczesność ponownie ul. Bezruča.
Marzec 1936 (Dwa publiczne zegary) będą
postawione w najkrótszym czasie na miej-
scach publicznych. Znana powszechnie firma
Gustawa Pollaka, skład sukna, wywiesi obok
własnego domu na zbiegu ulicy Dworco-
wej i Saskiej Kępy wielki zegar publiczny.
Pewna praska firma postawi przed dworcem
kolejowym naprzeciw ul. Bezruća, obok skła-
du „Sbor" 4 m wysoki kiosk reklamowy.
U szczytu tegoż czworobocznego kiosku umie-
szczony będzie zegar, widzialny ze wszystkich
stron. Oba te zegary będ.ą i w nocy oświe-
tlone. Rada miejska uchwaliła, że miasto
'dla obu zegarów dostarczać będzie prądu
elektr. bezpłatnie. Z kół obywatelskich czę-
ściej już domagano się postawienia zega-
rów na miejscach publicznych, tern więcej,
że zegar, stojący dawniej naprzeciwko „De-
mellochu" znikł. Też i zegar na czesk. szko-
łach, który od dłuższego czasu nie był w
ruchu, ma być naprawiony i miasto rów-
nież i tam dostarczać będzie bezpłatnie prą-
du elektr. na oświetlanie w nocy.