Warszawskie Biennale Rzeźby w Metalu otwarto 28 września 1968 roku. Wcześniej, w 1965 i 1966 r., podobne imprezy odbyły się w Elblągu i Puławach. W Warszawie za organizację Biennale odpowiadały Dzielnicowa Rada Narodowa Warszawa Wola, Wojewódzka Komisja Związków Zawodowych oraz Okręg Warszawski Związku Polskich Artystów Plastyków. Patronat nad imprezą objął „Ekspress Wieczorny”, a w jury wystawy zasiadały takie znakomitości rodzimej sztuki jak: Józef Kandefer, Stanisław Kulon, Karol Tchorek, Gustaw Zemła, czy Władysław Dariusz Frycz, który pełnił funkcję komisarza warszawskiego Biennale.
Biennale było wydarzeniem na ogromną skalę. W pierwszym przedsięwzięciu w Warszawie zaprezentowano 60 rzeźb z metalu wykonanych przez 35 artystów z Polski i zagranicy. W realizacji pomogły warszawskie zakłady produkcyjne, które udostępniły artystom materiały i zaplecze techniczne. Wśród zakładów były m.in. FSO-Żerań, Huta Warszawa, Mennica Państwowa, Warszawska Fabryka Pomp czy Warszawskie Zakłady Budowy Urządzeń Przemysłowych im. Ludwika Waryńskiego.
W organizację wydarzenia zaangażowało się wiele osób i instytucji, idea Biennale zakładała bowiem współpracę środowisk artystycznych z robotniczymi. Z dostarczonych przez zakłady materiałów stworzono w większości duże, przestrzenne, abstrakcyjne formy obrazujące konkretne tematy, zjawiska, np. rzeźby „Melodia” Elżbiety Misztal, czy „Obrona Woli” Mirosława Smorczewskiego.
W ramach Biennale zorganizowane zostały trzy wystawy. Pierwszą z nich była Międzynarodowa Wystawa Rzeźby w Metalu w fotografii, którą odsłonięto w Galerii Rzeźby przy ul. Marchlewskiego.
Kolejną była stała Ekspozycja Dużych Rzeźb, którą rozstawiono wzdłuż pasa zieleni przy ul. Kasprzaka. W parku Sowińskiego z kolei, zorganizowano Wystawę Mniejszych Form Rzeźby, która była ekspozycją czasową.
Największe wrażenie robiła Ekspozycja Dużych Rzeźb, która rozstawiona wzdłuż ul. Kasprzaka, tworzyła blisko 3-kilometrową, plenerową galerię sztuki. Niestety, w wyniku przebudowy arterii komunikacyjnej, z owej galerii przetrwało jedynie część dzieł. Kolejne przeniesiono w okolice skrzyżowania al. Prymasa Tysiąclecia i ul. Górczewskiej. Najbardziej charakterystyczna, będąca swego rodzaju symbolem Biennale, jak i całej Woli, „Żyrafa” Władysława Dariusza Frycza, stanęła przy wejściu do klubu Olimpia. W latach 2009–2010 rzeźby wyremontowano.
Obecnie można je podziwiać m.in. na skwerze im. płk. Pacaka-Kuźmirskiego.
Źródło: Kurier Wolski nr 161/462 14 września 2018 r.