Kolorujstarsze
nowsze
oceń zdjęcie | skomentuj ocenę | 6 głosów | średnia głosów: 6
 | Polska › woj. kujawsko-pomorskie › Toruń › Stare Miasto › ul. Łazienna › Łazienna 22 |
13 kwietnia 2019 , Kamienica przy ulicy Łaziennej nr 22.
Skomentuj zdjęcie
|
Na stronie od 2013 listopad
12 lat 5 miesięcy 16 dni |
Dodane: 20 kwietnia 2019, godz. 21:11:05
Autor zdjęcia: legion
Rozmiar: 988px x 1500px
Licencja: CC-BY-SA 3.0 Aparat: Canon PowerShot SX510 HS
1 / 320sƒ / 4.5ISO 1607mm
2 pobrania 545 odsłon 6 średnia ocen
Poprzednie i następne zdjęcia legion
Obiekty widoczne na zdjęciu
Łazienna 22
więcej zdjęć (7)
Zbudowano: XIV wiek
Zabytek: A-57 z 10.10.1929; 51/A z 01.09.1970
Jest to jedna z najlepiej zachowanych gotyckich kamienic patrycjuszowskich w Polsce i Europie środkowej, zbudowana w XIV w. Modernizowana w XVII w. (m.in. barokowy szczyt) oraz w XIX-XX w.
Kamienica trójosiowa, dwutraktowa, z fasadą gotycką do drugiego piętra, z malowidłami geometrycznymi nad oknami i w blendach.
Jedna z nielicznych średniowiecznych kamienic w Polsce z bardzo bogatym zdobnictwem fasady i pomieszczeń wnętrz, w których znajdują się bogate średniowieczne profilowane i polichromowane stropy, polichromie ścienne i stropowe począwszy od gotyckich po klasycystyczne.
Wewnątrz układ typowy dla toruńskiej kamienicy patrycjuszowskiej . Całość wnętrza zachowała swój oryginalny podział i układ z charakterystyczną średniowieczną wysoką sienią ze wszystkimi swoimi elementami, podwieszoną galerią (antresolą), pomieszczeniami reprezentacyjnymi traktu tylnego na 1. piętrze, oficynami. W piwnicach natomiast zachowało się hypocaustum - piec, z którego gorącym powietrzem ogrzewano wyższe kondygnacje.
Kamienica zdobyła wiele wyróżnień jako przykład wzorowej konserwacji zabytku (m.in. w 1999 roku otrzymała tytuł Obiekt Roku w kategorii rewaloryzacja i adaptacja budynków zabytkowych).
Wg legendy ma mieć podziemne połączenie z Katedrą św.św. Janów.
Obecnie mieści diecezjalne Centrum Dialogu Społecznego.
Źródło:
Kamienica trójosiowa, dwutraktowa, z fasadą gotycką do drugiego piętra, z malowidłami geometrycznymi nad oknami i w blendach.
Jedna z nielicznych średniowiecznych kamienic w Polsce z bardzo bogatym zdobnictwem fasady i pomieszczeń wnętrz, w których znajdują się bogate średniowieczne profilowane i polichromowane stropy, polichromie ścienne i stropowe począwszy od gotyckich po klasycystyczne.
Wewnątrz układ typowy dla toruńskiej kamienicy patrycjuszowskiej . Całość wnętrza zachowała swój oryginalny podział i układ z charakterystyczną średniowieczną wysoką sienią ze wszystkimi swoimi elementami, podwieszoną galerią (antresolą), pomieszczeniami reprezentacyjnymi traktu tylnego na 1. piętrze, oficynami. W piwnicach natomiast zachowało się hypocaustum - piec, z którego gorącym powietrzem ogrzewano wyższe kondygnacje.
Kamienica zdobyła wiele wyróżnień jako przykład wzorowej konserwacji zabytku (m.in. w 1999 roku otrzymała tytuł Obiekt Roku w kategorii rewaloryzacja i adaptacja budynków zabytkowych).
Wg legendy ma mieć podziemne połączenie z Katedrą św.św. Janów.
Obecnie mieści diecezjalne Centrum Dialogu Społecznego.
Źródło:
ul. Łazienna
więcej zdjęć (175)
Dawniej: Badder Strasse
ULICA ŁAZIENNA
Aż do końca XIX w. zamknięta była od strony Wisły Bramą Łazienną, która swą nazwę zawdzięczała stojącej w pobliżu, na nadbrzeżu za murami miejskimi, łaźni miejskiej. Pierwotnie fragment ulicy od bramy do ulicy Ciasnej nosił miano ul. Szkolnej (znajdowała się tu szkoła staromiejska), a od XVII w. ul. Białej (od jaskrawobiałego tynku odnowionej Bramy Łaziennej). Dalszy jej odcinek aż do ulicy Szerokiej zwano w średniowieczu ul. Jęczmienną, ponieważ przy niej koncentrował się handel zbożem, później przyjęto określenie ul. Łaziennej. Ta ostatnia nazwa rozciągnięta została na ulicę Białą dopiero w 1891 roku.
W średniowieczu była to jedna z bardziej reprezentacyjnych ulic Torunia i zasiedlali ją najpierw bogaci kupcy i patrycjusze, a w XIX w. lokowano przy niej chętnie banki i duże sklepy. Stały tu więc, obok spichlerzy, mieszkalne domy gotyckie, które później przebudowane zostały na okazale kamienice renesansowe, barokowe, klasycystyczne bądź secesyjne.
Do najstarszych średniowieczych domów należy kamienica (nr 3) ze szczytem renesansowym ozdobionym motywami okuciowymi pochodzącym z okresu przebudowy na spichlerz. Sąsiedni budynek (nr 5) posiada wnętrza z XIX w., ale szczyt dobudowano w 1975 r. Natomiast dom pod numerem 10/12 z czasów gotyku przebudowano w okresie baroku, ale w drugiej ćwierci XIX w. nadano mu cechy klasycystyczne.
Początki kamienicy nr 4 sięgają XIV w., ale obecną formę zawdzięcza gruntownej przebudowie na dom-skład, przeprowadzonej na przełomie XVI i XVII w. Jej renesansowa elewacja należy do najlepiej zachowanych tego typu w Toruniu, a pokryty ornamentem okuciowym szczyt przypomina wzory Jana Vredemana de Vries. Interesujące są również drzwi wejściowe z roku 1630. Wnętrze na parterze wypełnia wielka sień ze stropami pokrytymi rokokowymi malowidłami, do której w drugiej połowie XVIII w. wbudowano izdebki. Wymienione wówczas schody funkcjonują do dzisiaj.
W tym domu w latach 1881-1884, jako uczeń gimnazjum toruńskiego, mieszkał na stancji Stanisław Przybyszewski (1868-1927), a obecnie mieszczą się tu Pracownie Konserwacji Zabytków.
Naroże ulicy Ciasnej zajmują dawne Łazienki (nr 14), budynek o cechach klasycystycznych.
Aż do końca XIX w. zamknięta była od strony Wisły Bramą Łazienną, która swą nazwę zawdzięczała stojącej w pobliżu, na nadbrzeżu za murami miejskimi, łaźni miejskiej. Pierwotnie fragment ulicy od bramy do ulicy Ciasnej nosił miano ul. Szkolnej (znajdowała się tu szkoła staromiejska), a od XVII w. ul. Białej (od jaskrawobiałego tynku odnowionej Bramy Łaziennej). Dalszy jej odcinek aż do ulicy Szerokiej zwano w średniowieczu ul. Jęczmienną, ponieważ przy niej koncentrował się handel zbożem, później przyjęto określenie ul. Łaziennej. Ta ostatnia nazwa rozciągnięta została na ulicę Białą dopiero w 1891 roku.
W średniowieczu była to jedna z bardziej reprezentacyjnych ulic Torunia i zasiedlali ją najpierw bogaci kupcy i patrycjusze, a w XIX w. lokowano przy niej chętnie banki i duże sklepy. Stały tu więc, obok spichlerzy, mieszkalne domy gotyckie, które później przebudowane zostały na okazale kamienice renesansowe, barokowe, klasycystyczne bądź secesyjne.
Do najstarszych średniowieczych domów należy kamienica (nr 3) ze szczytem renesansowym ozdobionym motywami okuciowymi pochodzącym z okresu przebudowy na spichlerz. Sąsiedni budynek (nr 5) posiada wnętrza z XIX w., ale szczyt dobudowano w 1975 r. Natomiast dom pod numerem 10/12 z czasów gotyku przebudowano w okresie baroku, ale w drugiej ćwierci XIX w. nadano mu cechy klasycystyczne.
Początki kamienicy nr 4 sięgają XIV w., ale obecną formę zawdzięcza gruntownej przebudowie na dom-skład, przeprowadzonej na przełomie XVI i XVII w. Jej renesansowa elewacja należy do najlepiej zachowanych tego typu w Toruniu, a pokryty ornamentem okuciowym szczyt przypomina wzory Jana Vredemana de Vries. Interesujące są również drzwi wejściowe z roku 1630. Wnętrze na parterze wypełnia wielka sień ze stropami pokrytymi rokokowymi malowidłami, do której w drugiej połowie XVIII w. wbudowano izdebki. Wymienione wówczas schody funkcjonują do dzisiaj.
W tym domu w latach 1881-1884, jako uczeń gimnazjum toruńskiego, mieszkał na stancji Stanisław Przybyszewski (1868-1927), a obecnie mieszczą się tu Pracownie Konserwacji Zabytków.
Naroże ulicy Ciasnej zajmują dawne Łazienki (nr 14), budynek o cechach klasycystycznych.