W polskiej terminologii fortyfikacyjnej jest nazywany "bunkrem typu ołówek", w niemieckiej zaś "ein mann bunker splitterschutzbauten". Pełnił on funkcje obserwacyjne i wartownicze. Nazywany był też złośliwie garnkiem Kocha, ponieważ podobne schrony produkowała rodzina Ericha Kocha, gauleitera Prus Wschodnich. Był bardzo popularny w czasie wojny, ustawiany w różnych miejscach, które były uważane przez władze wojskowe za punkty strategiczne. Można je było zobaczyć przy ważnych urzędach, portach, stoczniach, zakładach przemysłowych, koszarach wojskowych.