Drugi co do wielkości (po Borowej 853 m npm.) szczyt Gór Wałbrzyskich. Stanowi kulminację wyraźnie dominującą w wałbrzyskim krajobrazie. Wynika to z jego ukształtowania, jako izolowanego masywu w środkowej części Gór Wałbrzyskich. Od rozległej kopuły szczytowej odchodzą boczne ramiona. Część szczytowa Chełmca zbudowana jest z permskich porfirów, niżej tworzą go dolno i górnokarbońskie piaskowce, zlepieńce, mułowce z pokładami węgla kamiennego - dawniej eksploatowanymi. W zboczach pd.-zach. występują żyły barytu, a u podnóża znajduje się znana poszukiwaczom minerałów tzw. jaspisowa dolina, w której znajdowano okazy o średnicy do 50cm. Ponadto występują tu: apatyt, kordieryt, kaolinit, illit i piryt. Masyw Chełmca porastają lasy świerkowe, bukowe i mieszane. U podnóża Chełmca ze wszystkich stron znajdują się użytki rolne i tereny pokopalniane. W latach 1887-88 na wierzchołku Chełmca wzniesiono z inicjatywy Wałbrzyskiego Towarzystwa Górskiego WGV i finansowaną przez Hochbergów kamienną wieżę (22 m wys.) widokową stylizowaną na ruinę - z gospodą i schroniskiem. Po wojnie wieża stała opuszczona i niszczała. Gestorem obiektu był Orbis, który dopiero w 1947 roku przekazał obiekt PTT. 10 sierpnia 1947 r na szczycie oddano do użytku wyremontowaną wieżę widokową oraz schronisko Na Chełmcu im. dr. Orłowicza - bez wody, prądu oraz linii telefonicznej. Dodać trzeba, że było to kameralne miejsce - przenocować mogło maksymalnie 10 osób. Nie przetrwało ono dziesięciu lat - w 1953 r. zostało zamknięte. W tym czasie na szczycie stanął budynek potężnej stacji zagłuszeniowej Urzędu Bezpieczeństwa, z której zagłuszano zachodnie rozgłośnie radiowe (głównie RWE). Szczyt był ogrodzony, dozorowany przez wojsko i niedostępny dla turystów. W 1957 roku zlikwidowano zagłuszarkę i ponownie otwarto schronisko wykorzystując budynek zagłuszarki na schronisko na 30 miejsc. Tymczasem wieża widokowa niszczała - brakowało poręczy i barierek. Natomiast podjęto inicjatywę budowy na Chełmcu ośrodka sportów zimowych z wyciągiem narciarskim i trasami zjazdowymi, jednak wobec marnej frekwencji plany zarzucono, schronisko zlikwidowano, a w budynku d. zagłuszarki powstał ośrodek kolonijny, a na szczycie ulokowano także boisko i niewielki basen. Już pod koniec lat 50. zainstalowano na Chełmcu pierwszy przekaźnik sygnału telewizyjnego, jednakże pierwszy potężny maszt TV ustawiono w 1962 roku. W 1972 roku budynek ośrodka ponownie zajęła stacja TV, która w 1973 r. wzniosła kolejny maszt przekaźnika o wys. 65 m. Wieżę przejęli krótkofalowcy, którzy z różnym powodzeniem przystosowywali ją do własnych potrzeb ograniczając jednak jej dostępność dla turystów. Dopiero od końca lat 90. ub. wieku wieża jest ponownie udostępniona do zwiedzania. W 2000 r. poświęcono wzniesiony na północ od wierzchołka stalowy Krzyż Milenijny o wys. 45m. do którego prowadzi od 2001 r. z Boguszowa Droga Krzyżowa Trudu Górniczego Na Chełmcu znajduje się zagospodarowane miejsce wypoczynku i węzeł szlaków turystycznych. Szczyt Chełmca znajduje się w granicach administracyjnych Szczawna Zdroju (moose).

Masyw Trójgarbu i Krąglaka położony jest na terenie Obszaru Chronionego Krajobrazu Kopuły Chełmca, Trójgarbu i Krzyżowej Góry koło Strzegomia, na zachód od Szczawna-Zdroju, w północno-zachodniej części Gór Wałbrzyskich. Stanowi masyw oddzielnego pasma, ciągnącego się na północny zachód, od Masywu Chełmca przez Trójgarb, Krąglak, aż po Kotlinę Marciszowską. Od wschodu graniczy z Chełmcem, od północy z Pogórzem Wałbrzyskim, od zachodu i północnego zachodu z Górami Kaczawskimi, a od leżących na południu Gór Kamiennych oddziela go rzeka Lesk. W obrębie masywu położone są miejscowości: Szczawno-Zdrój, Struga, Lubomin, Witków, Jaczków, Sędzisław, Marciszów, Pustelnik, Domanów, Gostków, Nowe Bogaczowice i Stare Bogaczowice. Masyw Trójgarbu i Krąglaka tworzy system kilku kulminacji poprzedzielanych dolinkami, stanowi samodzielny człon Gór Wałbrzyskich. Tworzą go dwa oddalone od siebie fragmenty, główny człon z Trójgarbem i mniejszy obszarowo człon z Krąglakiem. Masyw będąc fizycznogeograficzną podjednostkę Gór Wałbrzyskich, stanowi teren o podobnym charakterze. Człony masywu są najbardziej charakterystycznymi jednostkami w północnej części Gór Wałbrzyskich.

Góry Wałbrzyskie (niem. Waldenburger Bergland, też Waldenburger Gebirge) – pasmo górskie w Sudetach Środkowych, w całości w Polsce; najwyższy szczyt – Borowa, 853 m n.p.m. Przebiegają na długości 35 km z północnego zachodu na południowy wschód, od doliny Bobru do doliny Bystrzycy. Od południa, poprzez dolinę Leska i Kotlinę Wałbrzyską graniczą z Górami Kamiennymi i Kotliną Kamiennogórską, a od zachodu z Górami Lisimi będącymi grzbietem Rudaw Janowickich. Na północnym zachodzie docierają aż do Gór Kaczawskich. Na północy przechodzą płynnie w Pogórze Wałbrzyskie, a na wschodzie w dolinie Bystrzycy łączą się z Górami Sowimi. Najwyższym szczytem jest Borowa – 853 m n.p.m. (a nie Chełmiec, jak przez wiele lat uważano, który mierzy 851 m). Wybitnymi szczytami są także Chełmiec i Trójgarb, które przez co najmniej kilkadziesiąt dni w roku są widoczne i łatwo rozpoznawalne z odległego o 60 kilometrów w linii prostej Wrocławia. Góry Wałbrzyskie leżą na obszarze zewnętrznej, północnej części niecki śródsudeckiej, w której warstwy skalne zapadają ku środkowi (tutaj ku południowi). Zbudowane są ze skał osadowych, głównie piaskowców, zlepieńców i łupków oraz wulkanicznych – porfirów, melafirów i ich tufów. Skały te powstały w karbonie i permie. W górnym karbonie powstały złoża węgla kamiennego, a w mezozoiku – żyłowe złoża barytu. Powierzchnie wysoczyzn pokrywają plejstoceńskie lessy, natomiast zbocza gór plejstoceńskie i holoceńskie rumosze skalne i gliny zboczowe. Teren Gór Wałbrzyskich należy w całości do dorzecza Odry. Oprócz Bobru i Bystrzycy – których tylko niewielkie odcinki znajdują się na granicy Gór Wałbrzyskich – najważniejszymi rzekami są Pełcznica i Lesk. Znajdują się tu także źródłowe odcinki Strzegomki i Nysy Szalonej na północnym zachodzie oraz Ścinawki na południowym wschodzie. Głównym miastem na tym obszarze jest Wałbrzych, poza tym mniejsze miasta to: Boguszów-Gorce, Szczawno-Zdrój i Jedlina-Zdrój oraz wiele wsi, m.in. Stare Bogaczowice i Czarny Bór.

Źródło: