W II połowie XV wieku istniał tutaj kościół drewniany, który spalił się w 1726 roku.
Budynek murowany z cegły i kamienia, zbudowany w latach 1733–1736 z fundacji Antoniego Felicjana Szembeka w miejscu starszego. W 1740 roku kościół konsekrował bp Michał Kunicki. W czasie pożaru 3 września 1918 roku spłonęło wyposażenie wnętrza
Obiekt późnobarokowy, orientowany, jednonawowy, prezbiterium niewyodrębnione, zakończone półkolistą apsydą. Nawa czteroprzęsłowa, zbudowana na planie prostokąta nakryta sklepieniem kolebkowym z lunetami wspartym na kamiennych gurtach. Dach dwuspadowy kryty blachą z barokową sygnaturką.
Od zachodu szeroka i wklęsła fasada, ujęta po bokach parą nieznacznie wysuniętych wież, o najwyższych kondygnacjach wydzielonych silnie występującymi gzymsami, nakrytych spłaszczonymi hełmami przechodzącymi w smukłe latarnie nakryte baniasto.
W 1887 roku po południowej stronie dobudowano półkolistą kruchtę i skarbczyk a w 1893 po północnej, trójprzęsłową kaplicę nakrytą sklepieniem kolebkowym, tworzącą nawę boczną. W latach 70. XX wieku pomalowano wnętrze, prace konserwatorskie przeprowadzono w 1994 roku.

Źródło: Autorzy: Licencja: [ CC-BY-SA 3.0]