Dom, choć położony jest zaledwie kilkaset metrów w linii prostej od uczęszczanej drogi z Czorsztyna do Niedzicy, lecz tak ukryty w lesie na północnym stoku doliny Harczygrund, że nie widać go z żadnej strony. Jedynie z wieży niedzickiego zamku dostrzec można zaledwie zarys jego gontowego dachu. Jeśli nie zna się jedynej, ginącej wśród zarośli ścieżki prowadzącej do niego, można przejść tuż obok nie domyślając się nawet jego istnienia. Jeśli jednak trafimy na małą polankę w tym lesie, zwanym "Barcze" - wówczas zobaczymy niewielki drewniany dom, będący jakby miniaturą zakopiańskich realizacji Stanisława Witkiewicza. Do prostokątnego korpusu głównego budynku, mieszczącego izbę mieszkalną, przylega od wschodu poprzecznie usytuowana część kuchenna, przedłużona werandą z ryzalitem. Ściany o konstrukcji wieńcowej z "fazowanych" płazów łączą się ze słupową konstrukcją werandy. Okna i konstrukcja werandy mają charakterystyczne dla "stylu zakopiańskiego" naroża, wypełnione łukowymi zastrzałami. Całość pokrywa gontowy dach o dwu prostopadłych kalenicach, ze szczytami, "pazdurami" , "wygięciami" i półokrągłymi "wolimi oczkami" okien poddasza. Jeśli dodamy do tego krótkiego opisu, że drewniane ściany wspierają się na kamiennej podmurówce z łukowo przesklepionymi otworami, to widać, że budynek ten jest żywym przeglądem niemal wszystkich motywów "stylu zakopiańskiego", (por. artykuł B. Tondos "O stylu zakopiańskim" w zeszycie 9-1982 "Spotkań z zabytkami"). Wejdźmy jednak po drewnianych schodkach na obszerną werandę, stanowiącą wymarzone miejsce wypoczynku w letni, upalny dzień. Na jej osi znajdują się nie drzwi wejściowe, lecz wielkie okno kuchenne umożliwiające podawanie posiłków na werandę, dzięki czemu spełnia ona funkcję letniej jadalni. Z boku natomiast mała sionka wejściowa prowadzi do znajdującej się za kuchnią dużej izby mieszkalnej, która zachwyca swym wyposażeniem. Jasne wnętrze, oświetlone oknami od południa i zachodu, pełne jest domowego ciepła dzięki miodowym barwom ścian, stropu i podłogi. W ścianie północnej alkowa. Wnęka sypialna zamknięta jest bogato profilowanymi "ostatkami" belek ściany. Góralskie, rzeźbione sprzęty: łóżko, stół, zydle wypełniają to wnętrze tak, że nie robi wrażenia pustego, pozostawiając jednocześnie jak najwięcej wolnej przestrzeni. Bielony narożny kominek jest zarówno urządzeniem użytkowym, jak i akcentem kolorystycznym.

Gdy wejdziemy po stromych schodkach na poddasze znajdziemy tam przytulne pokoiki gościnne. Szczególnym upiększeniem pokoju nad izbą mieszkalną jest duże okno w dachu ("wyględ") z widokiem na przeciwległe zbocza Harczygrundu, fragment doliny Dunajca i wzgórza nad Niedzicą. W pogodny dzień w oddali rysuje się łańcuch tatrzańskich szczytów. Warto tu zwrócić uwagę na drobny lecz charakterystyczny szczegół - okno przeszklone jest zgodnie z projektem jedną dużą taflą, wbrew podziałom otworów okiennych stosowanym w stylu zakopianskim. Element ten został zaczerpnięty z funkcjonalizmu, którego pierwsze oznaki pojawiły się wówczas w Polsce. Podobnie zresztą nowe rozwiązanie - otynkowanie wnętrz poddasza to próba wyjścia poza "styl zakopiański". Jak widać Pustelnia Olgi Małkowskiej projektowana była przede wszystkim z myślą o wygodzie użytkownika; budynek wyposażono we wszelkie udogodnienia (instalacje wodno-kanalizacyjne. bojler itp.). Niedaleko "Pustelni' znajduje się również mały budyneczek gospodarczy dostosowany formą do głównego obiektu. Całość otoczenia tworzy staranna naturalna kompozycja ogrodu i sadu na tarasach wzgórza.

Źródło: