1960 , Dłubanka odkryta została w namulisku dennym Jeziora Lednickiego
w 1960 r. Spoczywała ona w pobliżu południowej krawędzi mostu zachodniego —
ok. 50 m na zachód od brzegu wyspy (ryc. 1). Wewnątrz łodzi zalegała ceramika
wczesnośredniowieczna, żelazny grocik strzały oraz kości psa. W konstrukcji łodzi
czytelne są dwie grodzie o szer. ok. 20 cm, spełniające rolę wręg-ław i dzielące ją
na wodoszczelne części. Charakterystyczny pozostaje dziób łodzi zaciosany stożkowato, a służący najpewniej do wiązania liny.
Podniesioną wkrótce na powierzchnię łódź wydatowano. Chronologię znaleziska
łączono początkowo intuicyjnie z 1 poł. XI w., nieco później zaś w oparciu o kontekst,
ściślej zespół militariów odkrytych na linii m ostu zachodniego datowanie to w części,
jak się wówczas wydawało, uprawomocniono (G. Mikołajczyk 1961; K. Anderszowa
i in. 1963). Obecnie zagadnienie wieku dłubanki znalazło swój finał w postaci analizy
dendrochronologicznej, która określiła moment powstania łodzi po 966 r.
Wymieniona data znakomicie wpisuje łódź w lednickie realia, w których funkcjonują już wówczas tak pałac z kaplicą o funkcjach chrzcielnych, jak i mniejszy kościół.
By w pełni ocenić znaczenie omawianej dłubanki dodać trzeba, iż reprezentuje ona
obok egzemplarza z poznańskich Naramowic typ dużych łodzi, służących do przewozu
drużyny zbrojnych lub do transportu dalekosiężnego (J. Górecki 1985).
W katalogu łodzi odkrytych na obszarze historycznej Wielkopolski (ok. 30 dłubanek) omawiany monoxyl wraz z dalszym i 4 łodziami zalegającym i nadal w wodach
wokół Ostrowa Lednickiego oraz z wyciągniętą w 1982 r. na powierzchnię kolejną
dłubanką, pochodzącą z wód w sąsiedztwie wyspy, stanowi liczniejszą grupę 6 egzemplarzy łodzi (J. Górecki 1985, katalog). STUDIA LEDNICKIE V
Poznań — Lednica 1998