Zakład leczniczo-wychowawczy powstał w drewnianych barakach zajmowanych dotąd przez internowanych w to miejsce - oficerów polskich. Pod opieką KBK, a później UJ, leczono tu dzieci chore na jaglicę zakaźną (tzw. egipskie zapalenie oczu). W 1927 wybuch prochowni oddalonej o 200 m od obiektu zniszczył całkowicie drewniane baraki. Sporo dzieci było rannych, wiele z nich uciekło (na szczęście) z płonących zabudowań, jednak długo błąkalay się po okolicy do czasu kiedy je wszytkie odnaleziono.