Zygmunt Warczygłowa (ur. 19 grudnia 1922 w Poznaniu, zm. 1988) – polski malarz prymitywista.
Urodzony w rodzinie kolejarskiej na Jeżycach z Rufina oraz Anny z domu Bartnik. Początkowo rodzina zamieszkiwała w domu Józefa Bandycha przy ul. Mylnej 4, a w 1935 przeniosła się na Wildę (najpierw na ul. Prądzyńskiego, a potem na ul. Rolną). Pracował dorywczo m.in. w drukarni przy ul. Wybickiego. W czasie okupacji wywieziony na roboty do Niemiec. Tam zaczął rysować i malować po godzinie policyjnej, co dostrzegła Niemka, uciekinierka z Dessau i nauczycielka, która poleciła mu w przyszłości rozwijać zdolności przy utrzymaniu unikalnego stylu. Po powrocie do Poznania (1945) pracował w Zakładach Cegielskiego, był też motorniczym poznańskiego tramwaju. W 1946 wyjechał do Łeby, gdzie pracował jako sekretarz w Samopomocy Chłopskiej. W 1954 powrócił po raz drugi do Poznania z poznaną w Łebie żoną – Marią z domu Palczarską (z Sanoka). Całkowicie oddał się twórczości po przejściu na rentę po zapadnięciu na tyfus . Głównym tematem jego prac jest architektura Poznania zadziwiająca specyficznym ujęciem, kolorystyką i rozwiązaniami perspektywicznymi, które oddają punkt widzenia kierującego tramwajem. Prace Warczygłowy znajdują się w muzeach w Krakowie, Poznaniu, Zabrzu, Warszawie i Hamburgu.
Na podst.: