Pierwsze wzmianki o kościele pochodzą z 1264 r. i dotyczą wyposażenia kościoła przez biskupa wrocławskiego Tomasza. Pierwszy kościół był budowlą kamienną z granitu, jednonawową z prostym prezbiterium, nakryty sklepieniem kolebkowym, z wieżą od strony zachodniej. Ze starego kościoła pozostały: mury nawy, fragmenty tympanonu – poźnoromańskiego detalu, resztki portalu i okien oraz podstawa wewnętrznej empory. Wszystkie te części starego kościoła znajdują się w przykościelnym lapidarium. Kościół dwa razy niszczyły pożary w 1643 r. i 1768 r. W czasie przebudowy kościoła w 1827 r. architekturze nadano formę klasycystyczną (wnętrze zgodnie z wymogami wyznania protestanckiego zaopatrzono w wielokondygnacyjne empory z amboną umieszczoną nad ołtarzem. Rozebrano również późnoromański portal, a fasadę zachodnią udekorowano portykiem przylegającym do ściany. W okresie II wojny światowej w czasie frontu w 1945 r. na wieży kościoła mieścił się punkt obserwacyjny, a w kościele znajdował się skład amunicji. W czasie wycofywania się wojsk niemieckich Niemcy zdetonowali (wysadzili) skład amunicji wraz z kościołem, który uległ zburzeniu i doszczętnie się wypalił. W latach 80. XX w. kościół odbudowano z pieczołowitym zachowaniem elementów zabytkowych, nadając budowli formę postmodernistyczną.
Dawne wizerunki kościoła na stronie

Źródło [ Wikipedia]