Większość wyposażenia ruchomego omawianego kościoła przeniesiona została do nowej, zbudowanej w latach osiemdziesiątych świątyni. Niektóre zabytki, konkretnie rzeźby gotyckie, można oglądać w Muzeum Diecezjalnym w Tarnowie. Największą wartość ma tryptyk (o wymiarach po otwarciu skrzydeł 2 x1,45 m) stanowiący ołtarz główny w nowym kościele. W centralnej części tryptyku, we wnęce, umieszczona jest ponad metrowej wysokości figura Matki Boskiej z Dzieciątkiem, będąca kopią rzeźby przeniesionej do tarnowskiego muzeum. Oryginał, datowany na trzecią ćwierć względnie końca XIV w. zachował się w dobrym stanie być może nawet z pierwotną polichromią. Rzeźbę charakteryzują formy cylindryczne i kuliste, cięte prosto i wyraziście. Sylwetka Marii ożywiona jest przez lekkie wygięcie górnej części tułowia w bok jakby dla zróżnicowania ciężaru trzymanego na rękach Dzieciątka. Złudzenie ruchu stwarza wysunięte w przód kolano uwydatnione pod łukowatymi fałdami płaszcza zbiegającymi się ku ręce, na której spoczywa mały Jezus. Rzeźba zaliczana jest do dzieł snycerskich powstałych w środowisku krakowskim.
Figurę Matki Boskiej z Dzieciątkiem flankują malowane postacie św. Barbary (z wieżą jako atrybutem) oraz św. Katarzyny Aleksandryjskiej (z kołem i mieczem, narzędziami jej męki). Skrzynia ołtarzowa ozdobiona jest ażurowym baldachimem ukształtowanym w ośli grzbiet, rozpiętym nad świętymi osobami. Na wewnętrznych stronach skrzydeł tryptyku ukazują się chóry świętych w grupach cztero- i pięcioosobowych. Na skrzydle lewym, w górnej kwaterze, widnieją apostołowie ze świętymi Piotrem i Janem Ewangelistą na pierwszym planie, w dolnej natomiast - święci papieże i biskupi trudni do rozróżnienia ze względu na brak indywidualnych atrybutów. Na skrzydle prawym górna kwatera przedstawia święte dziewice, wśród których rozpoznać można Małgorzatę (ze smokiem), Apolonię (trzymającą wyrwany ząb) oraz Agnieszkę (z barankiem u stóp). Dolna kwatera tegoż skrzydła to święci męczennicy: Szczepan (atrybut- kamienie), Wawrzyniec (z rusztem), Jerzy (walczący ze smokiem) i wreszcie jeden z głównych patronów Polski - Florian (z tarczą). Chóry ustawione są ciasno w polach kwater na tle złoconego wzorzystego tła. Grupy świętych prowadzą ze sobą rozmowy zaznaczone nachyleniem głów się i gestami rąk. Po zamknięciu skrzydeł ukazuje się postać Matki Boskiej Bolesnej i Chrystusa w typie Ecce Homo. Tryptyk datowany jest na koniec XV stulecia a ściślej na ostatnie dwudziestolecie tego wieku.
Predella tryptyku pochodzi z innego ołtarza i ostatnio powiązana została z warsztatem tzw. Mistrza Świętej Rodziny, którego dzieła znajdują się w Dębnie i Grywałdzie. Datowana jest ona na drugie dziesięciolecie XVI w. Ukazuje przygotowania do ukrzyżowania Jezusa, który siedzi obnażony, podpierając głowę ręką w sposób charakterystyczny dla przedstawień Chrystusa Frasobliwego. Przed nim klęczy Matka Boska z dłońmi złożonymi do modlitwy. Dwaj oprawcy w charakterystycznych strojach (kapelusz, białe koszule, czerwone spodnie) wiercą otwory w ramionach krzyża. Scena rozgrywa się na zielonym tle łagodnych pagórków skąpo pokrytych drzewami. Charakterystyczną cechą predalli jest jej niewielka wysokość wynosząca zaledwie 27 cm.
Omawiany tryptyk umieszczony jest poniżej znacznych rozmiarów krucyfiksu wykonanego dla nowego kościoła przez rzeźbiarza Władysława Borzęckiego: jego dziełem są także stacje Drogi Krzyżowej.
W bocznej wnęce nowego kościoła zawieszono skrzydła (wymiary skrzydła 0,44 m x1,25 m) zdekompletowanego tryptyku przedstawiającego po otwarciu postacie św. Barbary i Katarzyny Aleksandryjskiej a po zamknięciu - scenę Zwiastowania. W scenie tej umiejscowionej na kwiecistej łące, archanioła Gabriela rozwija przed Marią filakterię (wstęgę o zwijających się końcach) z pozdrowieniem rozpoczynającym się od słów:, ALE GRATIA PLENA DOMINVS TECVM. Charakterystyczna cechą tego malowidła jest udrapowanie szat obydwu postaci. W okryciu Marii respektowane są kanony stylu zwanego miękkim, natomiast w szacie Gabriela ujawnia się skłonność do łamania fałd, zgodnie z nowym stylem, który w malarstwie polskim pojawił się w latach 1440 - 1450. Trzeba tu jeszcze zwrócić uwagę, że fałdy sukni archanioła układają się na ziemi w duże ukośne załamania, co jest refleksem sztuki niderlandzkiej (warsztat van Eycka). Kolorystyka malowidła obejmuje głównie brązy, czerwień i zieleń (postacie świętych męczennic) oraz biel (grupa Zwiastowania). Złocone tła na wewnętrznych stronach skrzydeł oraz nimby głów świętych dziewic znamionuje bogactwo ornamentyki. Opisywany tryptyk, który w kompletnej postaci reprezentował najprostszy układ, bez predelli i zwieńczenia, datowany jest w przedziale od końca pierwszej połowy do trzeciej ćwierci XV w.

Źródło :