Miasto Rudnik nad Sanem założył w 1552 r. Krzysztof Gnojeński na gruntach wsi Kopki w oparciu o przywilej lokacyjny króla Zygmunta Augusta. Przez pierwsze 30 lat swojego istnienia należało ono do parafii Bieliny. Dziedziczka miasta Anna Komarnicka w 1580 r. wzniosła w Rudniku dwór, przy którym wybudowano kaplicę. Konsekrował ją abp J. D. Solikowski, metropolita lwowski. W 1583 r. na prośbę dziedziczki bp P. Myszkowski erygował w Rudniku parafię. Akt ten potwierdził król Stefan Batory. Anna Komarnicka po utworzeniu samodzielnej placówki rozbudowała kaplicę dworską i zamieniła ją na kościół parafialny. Początkowo duszpasterstwo w Rudniku prowadzili jezuici. Podczas najazdu Rakoczego w 1657 r. miasto zostało zniszczone, a kościół wraz z plebanią ograbione. Świątynia ta pod koniec XVIII w. uległa dewastacji na skutek braku koniecznych remontów. Z tego względu Jan Grabiński, właściciel klucza rudnickiego, ufundował nowy, modrzewiowy kościół pw. Trójcy Przenajświętszej. Przetrwał on do 1914 r., kiedy to uległ spaleniu podczas działań I wojny światowej. Od tego czasu nabożeństwa odprawiane były na plebanii. Sytuacja ta trwała do 1928 r. Kościół parafialny pw. Trójcy Przenajświętszej zbudowany został w latach 1927-1928 wg projektu inż. Jana Bagieńskiego ze Lwowa. Przygotowania do tej inwestycji prowadził ks. Jan Biały, natomiast nad całością prac budowlanych czuwał ks. Antoni Dożyński. Wielką pomoc przy wznoszeniu świątyni okazał hr. Hieronim Tarnowski. Uroczystego poświęcenia kościoła dokonał bp A. Nowak września 1928 r. Świątynia była malowana w 1952 r., a w 1966 r. założono witraże. W latach 1994-98 pomalowano wnętrze kościoła, położono nową posadzkę, wyremontowano organy i odnowiono elewację (ponownie uczyniono to w latach 2015-2016). Świątynia jest budowlą jednolitą, trójnawową i pseudo-bazylikową. Dominuje w niej fronton o linii eklektycznej. Budowlę przykrywa duży, dwuspadowy dach, opadający aż ku nawom bocznym, gdzie pomiędzy pilastrami widnieją, zapowiadające modernizm, okna o łukach odcinkowych. Podobna do frontonu ściana oznacza tył świątyni, a wieńczy ją sygnaturka. Trójbocznie zamknięte prezbiterium widoczne jest w tylnej części dachu. Widnieją w nim witraże Trójcy Świętej. Pod nimi, między kolumienkami, umieszczono figury Ewangelistów. Sklepienie nawy głównej jest beczkowe, zaś w nawach bocznych strop jest kasetonowy. Malatura kościoła to przygaszone, pastelowe barwy i ornamenty na łukach arkad nawy.