Usytuowany w środku miasta, szczytem ozdobnym zwrócony do ulicy Długiej (Langgasse), dzisiejsza ul. Gdańska. Od 1945 roku pozostał w tym miejscu pusty plac. Autor monografii Braniewa F. Buchholz napisał w 1934 roku: „ten szczyt zwrócony w kierunku ulicy Długiej, przez swoją harmonię i ozdobną plastyczność, budzi podziw dla smaku artystycznego i dostojeństwa mieszczan. On jeszcze dziś przykuwa oczy widzów”. Dzisiaj znamy ratusz tylko ze zdjęć.
Pierwsza wzmianka o ratuszu w Braniewie pochodzi z 1364 roku. W ratuszu urzędowała rada miejska ze swymi wszystkimi urzędami. Z okien ratusza każdego roku sekretarz rady odczytywał mieszkańcom tekst obowiązującego wilkierza, w altanie sądowej przed ratuszem ogłaszano wyroki sądowe. Oczywiście w pobliżu ratusza znajdował się pręgierz, gdzie przykuci do słupa pospolici przestępcy odbywali karę.
Pierwotny ratusz był niewielki, gotycki, otoczony wieńcem bud, czyli kramów. W czasie baroku, ratusz został przebudowany na charakter barokowy, według gustu ówczesnych mieszkańców. Najważniejsze zmiany w jego wyglądzie były wynikiem prac budowlanych w latach 1741, 1798 i ostatni raz w 1921 roku. Od 1741 roku w szczycie frontowym ratusza, w niszach umieszczano figury alegoryczne, postacie kobiece symbolizujące cnoty teologiczne: wiarę, nadzieję i miłość, oraz niżej w rzędzie również cztery cnoty kardynalne: roztropność, sprawiedliwość, wstrzemięźliwość i męstwo. Pomiędzy rzędami tych figur widniały napisy:
a) „Haec domus odit desidium”- nienawidzi lenistwa,
b) „amant studium”- kocha sprawiedliwość,
c) „punit criminos”- karze przestępstwa,
d) „defendit jura”- broni prawa,
e) „honorat probos”- nagradza prawych.