Dwór wzniesiono w poł. XIX w. staraniem Mieczysława Sułowskiego. Od XVIII wieku miejscowy majątek wielokrotnie zmieniał swoich właścicieli. Dopiero w roku 1837 majątek trafił w posiadanie rodziny fundatora dworu. Majątek zmienił właściciela w roku 1911 kiedy to dwór wraz z otoczeniem nabył Stanisław Stefanowicz. W XX leciu między wojennym majątek jeszcze parokrotnie zmieniał właścicieli. Po zakończeniu działań wojennych we dworze ulokowano szkołę podstawową. Dopiero na początku lat 90. majątek wrócił do prywatnego właściciela. Spadkobiercy ostatnich właścicieli. Nowy właściciel wyremontował zabytek.

Dwór murowany z cegły i otynkowany, posadowiony na planie wydłużonego prostokąta, o regularnej bryle, parterowy, podpiwniczony, z mieszkalnym poddaszem przekrytym dachem czterospadowym o połaciach krytych blachą. Na elewacji frontowej umieszczono centralnie 3 osiowy portyk, wsparty na 4 filarach, dźwigający pierwotnie balkon umieszczony przed wystawką zwieńczoną trójkątnym szczytem w partii piętra. Obecnie balkon został usunięty a portyk przeszklony i zamknięty w formie sionki. Portyk jest poprzedzony jednobiegowymi schodami. Przy lewym boku budynku znajduje się przybudówką z sionką. Układ wnętrz dwutraktowy z sienią ze schodami na piętro i salonem na osi. Całość skomponowana w duchu późnego klasycyzmu. Pozostałości parku krajobrazowego z II poł. XIX w.

Źródło: www.polskiezabytki.pl