Kolorujstarsze
nowsze
oceń zdjęcie | skomentuj ocenę | 2 głosy | średnia głosów: 6
 | Polska › woj. mazowieckie › Warszawa › Praga Północ › al. "Solidarności" › Cerkiew metropolitalna Świętej Równej Apostołom Marii Magdaleny |
1941 , Cerkiew metropolitalna
Skomentuj zdjęcie
|
Na stronie od 2009 październik
16 lat 5 miesięcy 27 dni |
2 pobrania 356 odsłon 6 średnia ocen
Poprzednie i następne zdjęcia esski
Obiekty widoczne na zdjęciu
 |
cerkwie
|
Cerkiew metropolitalna Świętej Równej Apostołom Marii Magdaleny
więcej zdjęć (106)
Architekt: Nikołaj A. Syczew
Atrakcja turystyczna
Zbudowano: 1869
Świątynia z II poł. XIX wieku powstała na miejscu zburzonego w końcu XVIII wieku kościoła św. Andrzeja z inicjatywy księcia Czerkasowa, dyrektora Komisji Spraw Wewnętrznych i Cerkiewnych Królestwa Polskiego.
Zaprojektowana przez Mikołaja Syczewa i w pierwotnej wersji miała być zwieńczona jedynie pojedynczą kopułą. Pod wpływem ówczesnych władz rosyjskich dodano jeszcze cztery mniejsze, z których dwie zachodnie pełnią obecnie rolę dzwonnic. Pracami budowlanymi kierował inżynier pułkownik Palicyn. Ściany cerkwi pokryto freskami autorstwa Winogradowa, złocony trzyrzędowy ikonostas wykonał malarz Wasiljew. Pierwotnie cerkiew miała posiadać oświetlenie gazowe, czemu jednak sprzeciwił się biskup Joanicjusz. Aktywnie wsparła budowę cesarzowa Maria Aleksandrowna, fundatorka głównej ikony. W 1892 w cerkwi pojawił się drugi ołtarz św. Jowa Poczajowskiego.
Kamień węgielny pod budowlę położono 14 czerwca 1867, a poświęcenie odbyło się już 29 czerwca 1869. cerkiew miała służyć dużej kolonii rosyjskiej zamieszkałej w okolicach dzisiejszej ul. Jagiellońskiej oraz podróżnym przybywającym z głębi Rosji, wysiadającym na Dworcu Wileńskim. Jedna z dwóch (druga to cerkiew przy cmentarzu prawosławnym na Woli) cerkwi ocalałych w Warszawie po akcji wyburzania świątyń prawosławnych w Polsce po odzyskaniu niepodległości w latach 20. XX wieku. Od 1921 jest Soborem Metropolitalnym Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego. Mimo tego w latach 20. istniały plany jej zburzenia, ostatecznie niezrealizowane. Od 1928 w podziemiach cerkwi przechowywane są ocalone fragmenty mozaik z nieistniejącego soboru Aleksandra Newskiego w Warszawie.
Jest pierwszą cerkwią w Warszawie wybudowaną od podstaw jako samodzielny obiekt. Znajduje się na warszawskiej Pradze Północ, naprzeciwko dworca PKP Warszawa Wileńska oraz kompleksu budynków b. Dyrekcji Okręgowej Kolei Państwowych, obecnie siedziby spółki PKP Polskie Linie Kolejowe.
Źródło: Licencja: CC
Zaprojektowana przez Mikołaja Syczewa i w pierwotnej wersji miała być zwieńczona jedynie pojedynczą kopułą. Pod wpływem ówczesnych władz rosyjskich dodano jeszcze cztery mniejsze, z których dwie zachodnie pełnią obecnie rolę dzwonnic. Pracami budowlanymi kierował inżynier pułkownik Palicyn. Ściany cerkwi pokryto freskami autorstwa Winogradowa, złocony trzyrzędowy ikonostas wykonał malarz Wasiljew. Pierwotnie cerkiew miała posiadać oświetlenie gazowe, czemu jednak sprzeciwił się biskup Joanicjusz. Aktywnie wsparła budowę cesarzowa Maria Aleksandrowna, fundatorka głównej ikony. W 1892 w cerkwi pojawił się drugi ołtarz św. Jowa Poczajowskiego.
Kamień węgielny pod budowlę położono 14 czerwca 1867, a poświęcenie odbyło się już 29 czerwca 1869. cerkiew miała służyć dużej kolonii rosyjskiej zamieszkałej w okolicach dzisiejszej ul. Jagiellońskiej oraz podróżnym przybywającym z głębi Rosji, wysiadającym na Dworcu Wileńskim. Jedna z dwóch (druga to cerkiew przy cmentarzu prawosławnym na Woli) cerkwi ocalałych w Warszawie po akcji wyburzania świątyń prawosławnych w Polsce po odzyskaniu niepodległości w latach 20. XX wieku. Od 1921 jest Soborem Metropolitalnym Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego. Mimo tego w latach 20. istniały plany jej zburzenia, ostatecznie niezrealizowane. Od 1928 w podziemiach cerkwi przechowywane są ocalone fragmenty mozaik z nieistniejącego soboru Aleksandra Newskiego w Warszawie.
Jest pierwszą cerkwią w Warszawie wybudowaną od podstaw jako samodzielny obiekt. Znajduje się na warszawskiej Pradze Północ, naprzeciwko dworca PKP Warszawa Wileńska oraz kompleksu budynków b. Dyrekcji Okręgowej Kolei Państwowych, obecnie siedziby spółki PKP Polskie Linie Kolejowe.
Źródło: Licencja: CC
al. "Solidarności"
więcej zdjęć (3163)
Dawniej: Zygmuntowska, Aleksandryjska, Aleksandrowska, Leszno, al. Świerczewskiego, Trasa W-Z
UWAGA: Zdjęcia z ujęciami odcinka alei pomiędzy wylotem tunelu Trasy W-Z i Mostem Śląsko-Dąbrowskim należy przypisywać do podobiektu alei pod nazwą "Wiadukt Trasy W-Z".
Aleja "Solidarności" - jedna z głównych arterii w Warszawie, w przybliżeniu jest tożsama z Trasą W-Z. Zaczyna się od skrzyżowania z ul. Radzymińską, przechodzi mostem Śląsko-Dąbrowskim do centrum i kończy się przy skrzyżowaniu z ul. Młynarską. Po drodze krzyżuje się m.in. z następującymi ulicami:
Szwedzka
Targowa
Jagiellońska
gen. Andersa (plac Bankowy)
Jana Pawła II
Żelazna
Na całej swojej długości jest to dwujezdniowa szeroka ulica, o minimum dwóch pasach ruchu w każdą stronę. Wyjątkiem jest odcinek pomiędzy placem Bankowym a ulicą Jagiellońską - tam aleja \"Solidarności\" staje się jednojezdniowa, ale nadal ma dwa pasy ruchu dla obu kierunków (jeden pas zajmują tory tramwajowe, ruch samochodów po nim jest zakazany). W godzinach szczytu jest mocno zakorkowana. Na prawie całej długości przebiega środkiem torowisko tramwajowe.
Obecna nazwa poświęcona jest NSZZ \"Solidarność\". Podczas dwudziestolecia międzywojennego jej poszczególne odcinki nosiły nazwy: Wolska, Leszno, Tłomackie, Nowy Zjazd, Zygmuntowska, po wojnie zaś cały ciąg nazwano aleją Świerczewskiego. Od 1991 nosi obecną nazwę na cześć związku zawodowego \"Solidarność\".
Pierwszy odcinek ulicy wytyczono po stronie praskiej w 1862 na przedłużeniu linii kolei petersburskiej pod nazwą Aleksandrowska na cześć cara Aleksandra II Romanowa, łącząc ją z wiaduktem Feliksa Pancera, nazwanego Nowym Zjazdem po wybudowaniu Mostu Kierbedzia. Znaczna szerokość ulicy Aleksandryjskiej uwzględniała ruch kołowy i przebieg projektowanej przez Most Kierbedzia linii kolejowej łączącej Dworzec Petersburski z Dworcem Wiedeńskim, jednak z linii tej zrezygnowano na skutek zbyt dużego spadku skarpy wiślanej, a ruch między dworcami przejęła kolejka konna. Kolejka ta posiadała jeden tor z mijankami i trasa przebiegała Aleksandrowską, Nowym Zjazdem, Krakowskim Przedmieściem, Królewską, Marszałkowską do al. Jerozolimskich.
Tymczasem po drugiej stronie Wisły początkowy fragment dzisiejszej ulicy stanowiąc oś jurydyki Leszno nosił nazwę ulicy Leszno przechodząc w rejonie Placu Bankowego w Tłomackie. Ulica Leszno biegła do rogatek wolskich i dalej dzisiejszy przebieg ulicy w kierunku Woli pokrywał się z ulicą Wolską.
Po odzyskaniu niepodległości przez Polskę ulicę po stronie praskiej przemianowano na Zygmuntowską, która to nosiła do roku 1954, gdy zmieniono ją na al. gen. Karola Świerczewskiego.
CC-BY-SA 3.0 Polska
Aleja "Solidarności" - jedna z głównych arterii w Warszawie, w przybliżeniu jest tożsama z Trasą W-Z. Zaczyna się od skrzyżowania z ul. Radzymińską, przechodzi mostem Śląsko-Dąbrowskim do centrum i kończy się przy skrzyżowaniu z ul. Młynarską. Po drodze krzyżuje się m.in. z następującymi ulicami:
Szwedzka
Targowa
Jagiellońska
gen. Andersa (plac Bankowy)
Jana Pawła II
Żelazna
Na całej swojej długości jest to dwujezdniowa szeroka ulica, o minimum dwóch pasach ruchu w każdą stronę. Wyjątkiem jest odcinek pomiędzy placem Bankowym a ulicą Jagiellońską - tam aleja \"Solidarności\" staje się jednojezdniowa, ale nadal ma dwa pasy ruchu dla obu kierunków (jeden pas zajmują tory tramwajowe, ruch samochodów po nim jest zakazany). W godzinach szczytu jest mocno zakorkowana. Na prawie całej długości przebiega środkiem torowisko tramwajowe.
Obecna nazwa poświęcona jest NSZZ \"Solidarność\". Podczas dwudziestolecia międzywojennego jej poszczególne odcinki nosiły nazwy: Wolska, Leszno, Tłomackie, Nowy Zjazd, Zygmuntowska, po wojnie zaś cały ciąg nazwano aleją Świerczewskiego. Od 1991 nosi obecną nazwę na cześć związku zawodowego \"Solidarność\".
Pierwszy odcinek ulicy wytyczono po stronie praskiej w 1862 na przedłużeniu linii kolei petersburskiej pod nazwą Aleksandrowska na cześć cara Aleksandra II Romanowa, łącząc ją z wiaduktem Feliksa Pancera, nazwanego Nowym Zjazdem po wybudowaniu Mostu Kierbedzia. Znaczna szerokość ulicy Aleksandryjskiej uwzględniała ruch kołowy i przebieg projektowanej przez Most Kierbedzia linii kolejowej łączącej Dworzec Petersburski z Dworcem Wiedeńskim, jednak z linii tej zrezygnowano na skutek zbyt dużego spadku skarpy wiślanej, a ruch między dworcami przejęła kolejka konna. Kolejka ta posiadała jeden tor z mijankami i trasa przebiegała Aleksandrowską, Nowym Zjazdem, Krakowskim Przedmieściem, Królewską, Marszałkowską do al. Jerozolimskich.
Tymczasem po drugiej stronie Wisły początkowy fragment dzisiejszej ulicy stanowiąc oś jurydyki Leszno nosił nazwę ulicy Leszno przechodząc w rejonie Placu Bankowego w Tłomackie. Ulica Leszno biegła do rogatek wolskich i dalej dzisiejszy przebieg ulicy w kierunku Woli pokrywał się z ulicą Wolską.
Po odzyskaniu niepodległości przez Polskę ulicę po stronie praskiej przemianowano na Zygmuntowską, która to nosiła do roku 1954, gdy zmieniono ją na al. gen. Karola Świerczewskiego.
CC-BY-SA 3.0 Polska