Historia zakładu kąpielowego w Parku Miejskim w Bytomiu (Hallenschwimmbad) związana jest z powstaniem i rozwojem samego założenia parkowego. W połowie XIX wieku układ przestrzenny miasta Bytomia wzbogacił duży park miejski założony po zachodniej stronie miasta, w rejonie dawnego młyna Gaj, którego staw został włączony w obręb parku. Nowozałożony park tworzył pas izolacyjny dla terenów przemysłowych pobliskiej kopalni "Karsten-Centrum". Izolacyjna funkcja miejskich terenów zielonych była wówczas rozwiązaniem nowatorskim. Część zachodnia parku przeznaczona została na cele rekreacyjne, natomiast w części wschodniej w 1868 roku ulokowano budynek miejskich zakładów wodociągowych i Urzędu Miar, wieżę ciśnień oraz łaźnię miejską, którą przekształcono później w zakład przyrodoleczniczy.

Korzystając z naturalnych źródeł solanki wydobywanej na głębokości 800 m w sąsiadującej z parkiem kopalni "Centrum", stosowano w zakładzie lecznicze kąpiele solankowe, a także kąpiele tlenowe, jodoborowe i kwasowęglowe. Ponadto unowocześniony zakład otrzymał łaźnię fińską, bicze wodne i dział masaży. W związku z ciągłą modernizacją sieci wodociągowej w mieście, wybudowano nową wieżę ciśnień w sąsiedztwie dworca kolejowego, a następnie na północy miasta, w rejonie ulicy Powstańców Śląskich. Dotychczasowy budynek łaźni i zakładu kąpielowego został rozebrany, co pozwoliło na poprawienie kompozycji wschodniej części parku i otwarcie przedpola wzniesionego tu monumentalnego budynku Sądu Cywilnego (obecnie budynku Urzędu Miejskiego).